Θρησκεία και Ψυχιατρική

Ένας φίλος που δεν επισκέπτομαι όσο συχνά όσο θα έπρεπε ήταν στην πρωτεύουσα της μητρός πατρίδος πρόσφατα για διακοπές, τζαι έκαμε μου δώρο τη μετάφραση της ομιλίας που έκαμε ο Γιαλόμ το 2000, αποδεχόμενος το βαρύτιμο Όσκαρ Πφίστερ. Καμία σχέση με τα κινηματογραφικά Όσκαρ, αυτά τα δίνει το τέρας που όλοι όσοι έγραψαν ποτέ βιβλιογραφία γνωρίζουν με ευλάβεια ως APA. Όπως και να έχει, αποφθέγματα σαν τούτα κάτι αμπελοφιλόσοφοι σαν τον Κοέλο τα βλέπουν με κυάλια ακόμα τζαι μετά που ένα τόνο μαριχουάνας:

Εμείς οι άνθρωποι φαίνεται πως είμαστε πλασμένοι να αναζητούμε τη σημασία ενώ είμαστε ριγμένοι σε ένα κόσμο κενό από εγγενές νόημα. Ένα από τα κύρια έργα της ζωής μας είναι να επινοήσουμε ένα σκοπό αρκετά στέρεο για να στηρίξει μια ολόκληρη ζωή. Στη συνέχεια πρέπει να επιτελέσουμε το δεξιοτεχνικό χειρισμό ν’ απαρνηθούμε την πατρότητα αυτού του σκοπού ώστε να συμπεράνουμε ότι τον «ανακαλύψαμε» – σαν να ήταν «εκεί έξω» και μας περίμενε.

Η μετάφραση έγινε (με αξιόλογη επιτυχία) από την Ευαγγελία Ανδριτσάνου και το Γιάννη Ζέρβα, που από ότι αντιλαμβάνομαι έχουν μεταφράσει όλο το συγγραφικό έργο του Γιαλόμ στα Ελληνικά (ακούω ότι το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» πουλά σήμερα σαν τρελό στην Ελλάδα… τι σου είναι η μόδα).