Δηλώναμε στην πρόσφατη ηρωική αντίσταση ότι «δεν μπορεί να επιτευχθεί λύση με του καημένους Ε/Κ να επωμίζονται όλο το κόστος, άρα πρέπει να ενισχυθεί η οικονομία τους πριν αν λυθεί το κυπριακό». Fair enough που λαλούν τζαι οι φιλότουρκοι αμερικάνοι. Εν τζαι εννα πληρώσουμε μόνοι μας ούλλα τα σπασμένα. Να δουλέψουν τζαι οι κούλλουφοι να αναπτυχθούν επιτέλους*.
Σήμερα δηλώνουμε ότι η ενίσχυση της οικονομίας τους εν το τελευταίο βήμα προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους, τζαι φυσικά θα κάμουμε τα πάντα για να προστατέψουμε το εμπάργκο, τζαι μαζί του την ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Fair enough που λαλούν τζαι οι φιλότουρκοι αμερικάνοι. Αν δεν πεινούν τι κίνητρο εννα έχουν να λύσουν το κυπριακό; Εννα έχουν τζαι τον σιήλλο χορτάτο τζαι το ένα τρίτο της πίττας (μας).
Εμένα εν με χαλά κανένα που τα δυο συντρέχοντα επιχειρήματα. Επιβάλλουνται που την (διεστραμμένη εθνικιστική) οπτική γωνία του μέσου Ε/Κ για το κυπριακό. Τζαι φυσικά ο Ντενκτάτορας πίνει νερό στο όνομα μας γιατί οσα εν εκατάφερε να κάμει τζείνος εφέραμεν του τα στο πιάτο μόνοι μας. Επαίξετε καμιά φορά τρίλιζα με κάποιον άσχετο τζαι να τον φέρετε στο σημείο που όπου τζαι να παίξει χάνει; Ε, κάπου τζιαμαί είμαστε τωρά.
Μπορούμε να κρατήσουμε σημαία το εμπάργκο μας τζαι να πεινούν, αλλά τότε λύση γιοκ γιατί εννα πρέπει να πληρώσουμε εμείς τα μαλιοτζέφαλα μας. Μπορούμε να τους αφήκουμε να αναπτυχθούν οικονομικά, αλλά τότε λύση γιοκ γιατί εν θα έχουν κανένα κίνητρο, όντας ένα βήμα πριν την αναγνώριση.
Η διαπίστωση ενοχλεί κάποιον που θεωρεί ότι το κυπριακό εν άλυτο. Εγώ όλο και περισσότερο βλέπω ότι το κυπριακό εν λυμένο όπως είμαστε τωρά. Εμείς έχουμε το νομικό επιχείρημα υπέρ μας, τζαι ανακουφιζούμαστε ψυχολογικά που το γεγονός ότι κακοπερνούν αναλόγως. Η πλευρά μας μπορεί να εν μόνο τα δυο τρίτα αλλά εν γαλάζια. Φκαίνει στες παρελάσεις με ελληνικές σημαίες, τραγουδά τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, διδάσκεται τα βιβλία του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας, γαλουχείται στα Ελληνορθόδοξα ιδεώδη, τζαι έσιει πάντα ένα σατανά να δακτυλοδείχνει για να δικαιώνεται η ηρωική, μαρτυρική ανωτερότητα της φυλής.
* Δαμαί σημειώνω την άλλη άπαιχτη μονά-ζυγά-κερδίζω τεχνική που χρησιμοποιά ο Ε/Κ πρόσφυγας άμα δει το σπίτι του. Αν το εσάσαν, μεγαλώσαν, βελτιώσαν κλπ φωνάζει ότι εν κλέφτες τζαι με ποιο δικαίωμα εκάμαν έτσι επεμβάσεις. Αν το αφήκαν να γεριμώσει τέλεια φωνάζει ότι εν κούλλουφοι τεμπέληες που εν μπορούν ούτε να κουμαντάρουν ένα σπίτι.
Ν’ ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ.
Αυτό το κείμενο, μαζί με το άλλο του Φλωρίδη που είχες παλιότερα δημοσιεύσει, θα τα τυπώσω και θα τα κολλήσω (σαν κολλεγιόπαις) έξω από την πόρτα του γραφείου μου, να τα βλέπουνε μερικοί μερικοί και να σκάνε.
Αααχ!
Φυσικα και το κυπριακό είναι λυμένο.Εδώ και χρόνια.
Πάντως το κόστος της λύσης για μένα προσωπικά ήταν το λιγότερο απο τα αρνητικά του σχεδίου και δεν θα με πείραζε αν ήταν μονο αυτό.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γράφεις ότι «πεινούν» πάντως ή ότι «έχουν εμπάργκο» τη στιγμή που και όλα τα αγαθά που έχουμε και μεις έχουν (αν θέλεις χώρα που είχε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ εμπάργκο κοίταξε πιο ανατολικά στο Ιράκ…και ακόμα και εκεί οργίαζε το λαθρεμπόριο εισαγομένων προιόντων) και παίρνουν εκατομύρια απο τα καζίνα και τις χιλιάδες επαύλεις/σπίτια προσφύγων που πουλούν σε Αγγλους,Γερμανούς και λοιπούς Ευρωπαίους.
Και νομίζω ότι με τον επίλογο σου αδικείς μια μεγάλη μερίδα προσφύγων οι οποίοι ούτε το ένα λένε, ούτε το άλλο.
Sraosha: Τι μου θυμίζεις τωρά… οι καλοί καθηγητές στο πανεπιστήμιο πάντα είχαν μια αξιόλογη στήλη του Dilbert κολλημένη στην πόρτα τους.
Σάββα: Η συλλογική ταυτότητα εν ορίζεται εύκολα, τζαι πάντα εν προβληματική σαν όρος. Για κάποιους ισχύει σε μεγάλο βαθμό, για κάποιους σε μέτριο τζαι για κάποιους καθόλου. Οπότε όταν κριτικάρεις μια συλλογική ταυτότητα πάντα αδικούνται αναπόφευκτα κάποιοι. Εν μπορώ όμως να προσποιηθώ ότι εν υπάρχει ή ότι έννεν ένας ενδείκτης της κατάστασης μας σαν κοινωνία.
Τωρά, όσον αφορά στο εμπάργκο, εν ξέρω (ούτε εν που τη δουλειά μου) πόσο αντιλαμβάνεσαι την αντικειμενική οικονομική κατάσταση στα κατεχόμενα, αλλά πιο σημαντικά πόσο αντιλαμβάνεσαι το ψυχισμό των Τ/Κ σαν κοινότητα/κοινωνία. Οικονομολογικά μιλώντας, το ανά κεφαλή ετήσιο εισόδημα μας εν 9350 λίρες περίπου, με %3.2 ρυθμό ανάπτυξης τζαι 2.5% πληθωρισμό. Τζείνοι φκάλλουν 3300 λίρες το χρόνο, με 2.4% ρυθμό ανάπτυξης τζαι 12.5% πληθωρισμό. Εξάγουμε 500 εκ λιρών πράματα το χρόνο, εξάγουν 23 εκ λιρών πράματα. Ψυχολογικά μιλώντας, εν πολίτες μιας ανύπαρκτης χώρας, εν μπορούν να κυκλοφορήσουν πούποτε γιατί το διαβατήριο τους εν σκατά, εν υποχρεωμένοι να αυτοεξορίζουνται (κυρίως στην Αγγλία τζαι την Αμερική) για να πετύχουν ένα καλό βιοτικό επίπεδο. Τωρά αν το επιχείρημα μας εν ότι έσιει που πεινούν παραπάνω… εν μπορώ να το αντικρούσω με τίποτε.
Ναι, αλλά οι περισσότεροι έχουν διαβατήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας και μπορούν να κυκλοφορήσουν όπου θέλουν.Και να μην ξεχνάμε ότι χιλιάδες δουλεύουν τώρα στις ελεύθερες περιοχές με καλύτερους μισθούς απο ότι θα έπαιρναν στα κατεχόμενα βελτιώνοντας έτσι και το βιοτικό τους επίπεδο.
Να μην ξεχνάμε ότι η ηγεσία τους απέρριψε 290-τόσα εκατομύρια Ευρώ(!!!) γιατί επέμεινε στο απευθείας εμπόριο.Η αλήθεια είναι Γιώργο ότι η ηγεσία τους(που δεν μπορεί να κλάσει χωρίς την έγκριση της Τουρκίας) βάζει την αναγνώριση των κατεχομένων πάνω απο την βελτίωση της οικονομίας τους.
Χρησιμοποιούμε δηλαδή το εμπάργκο για να επανέλθουν αναγκαστικά στες (ζεστές;) αγκάλες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η αλήθεια είναι ότι τόσο η ηγεσία τους όσο τζαι η δική μας εν ενδιαφέρονται για τη λύση του κυπριακού. Εν πιο σημαντική η καριέρα τους τζαι η καρέκλα τους, για τη διατήρηση των οποίων πρέπει να μας χαιδεύουν τα αυτιά. Το θέμα είναι αν κάθεται ο μέσος κυπραίος να σκεφτεί λίο που εν τα αδιέξοδα τζαι ποιες νοοτροπίες οδηγούν σε λύση. Προς το παρόν ο μέσος Ε/Κ τζοιμάται ήσυχα γνωρίζοντας(!) ότι τους έχουμε στο χέρι με την ΕΕ τζαι σε βάθος χρόνου εννα κερδίσουμε τη γαλανόλευκη μας Κύπρο τζαι τη βιασμένη αξιοπρέπεια μας.
Ξέρεις, εγώ νομίζω ότι ο μέσος Ε/Κ εν πιο έξυπνος απο οτι τον περιγράφεις…..και ότι ούτε και ο μέσος κυπραίος ενδιαφέρεται για την «λύση» του Κυπριακού πλέον.
Καλά, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είστε ‘μέσοι’ Κυπραίοι (ούτε εγώ). Οπότε, καλό είναι να μην τρελαινόμαστε.
Φρονώ πάντως πως άνω του 76% του ελληνικού κυπριακού λαού (για να μην πω για το «ελληνικού» σκέτο — άλλοι κι εκείνοι) όντως κοιμούνται «ήσυχα γνωρίζοντας(!) ότι τους έχουμε στο χέρι με την ΕΕ τζαι σε βάθος χρόνου εννα κερδίσουμε τη γαλανόλευκή μας Κύπρο τζαι τη βιασμένη αξιοπρέπεια μας.»
Ενδιαφέρουσα η συζήτησή σας, πόσο μάλλον το αρχικό κείμενο αγαπητέ, κ. Γιώργο Στρατή. (Μ’ αρέσει που διαβάζω την λαλιά σας).
Επεμβαίνω για να θυμήσω -σάμπως με την χαρά της ανακάλυψης- δύο άρθρα, κάποιου κ. Alfred de Zayas, καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου, πρώην γραμματέως της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τού ΟΗΕ.
Προβάλλουν -επιτέλους- το αυτονόητο, που ξεχάστηκε στην διεθνή κονίστρα, δίνοντας ίσως στους ευρωπαίους τα επιχειρήματα, να σημειώσουν μιάν κάποια στάση… αναμονής στην ευρωπαϊκή προοπτική της γείτονος και κατακτητού χώρας. Μιλάνε για το Σχέδιο Ανάν, την άρνησή του από τους Ε/Κ, λόγω του θιγμένου αισθήματος του δικαίου, για το άκυρον μιάς λύσης παρόμοιας, αφού δεν συνάδει επ’ ουδενί με τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, και για το πρόβλημα των εποίκων.
Σε δύο μέρη παρατίθεται, στην Καθημερινή της 24/7/05 και 31/7/05 αντίστοιχα.
Είναι ένα κείμενο για το οποίο θά ‘λεγε κανείς: Δόξα τω θεώ.
Ευχαριστώ -εκ των προτέρων- για το βήμα που μού δώσατε.
Έγραψα ένα τεράστιο σχόλιο και το έσβησα γιατί δεν αξίζει τον κόπο. Τα κείμενα που επιλεκτικά αγνοούν τα ανθρώπινα δικαιώματα κάποιων και σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα μερικών είναι κατευθυνόμενα από τη νομικίστικη στρατηγική που αγνοεί ότι όσο περνά ο καιρός οι αντιφάσεις που ξεκίνησαν από τη δεκαετία του ’60 (τους γαμούμε ανεπισήμως και διατηρούμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας) γίνονται όλο και πιο εμφανείς στους χειρισμούς μας. Προσποιούνται, χάρην εσωτερικής κατανάλωσης, ότι ο χρόνος κυλά με το μέρος μας και παίζουν με τα συναισθήματα των προσφύγων. Ωραίο ακούεται στα αυτιά μας το κείμενο του κυρίου καθηγητού θείο τραγί, αλλά όταν πεθάνει και ο τελευταίος πρόσφυγας θα του πω που να το αρχειοθετήσει.
ΥΓ: Να με συγωρέσετε για την αγένεια μου, αλλά η χρήση από μέρους σας της λέξης «αυτονόητο» και η τελευταία ενότητα του κειμένου που έγραψε ο κύριος καθηγητής είναι συμπτώματα των λόγων για τους οποίους το κυπριακό διατηρείται άλυτο.
Αγαπητέ κ. Γιώργο Στρατή,
χάρηκα την απόκριση. Εθεσα, ωστόσο, υπ’ όψιν σας τα δυό αυτά κείμενα, γιατί περισσότερο με ενδιαφέρει η δική σας η ματιά. Στο σχόλιό σας, που προηγήθηκε της γραφής μου, βρήκα ενδιαφέρον. Δεν το είδα τόσο ως άποψη, όσο ως θέση με ευθύνη.
Είμαι ένας ελλαδίτης (εντελώς). Μα μέσες άκρες κατάλαβα πως ήδη από την ημέρα που έπεσε η πρώτη υπογραφή για την ανεξαρτησία της Κύπρου, γίνηκε «επιδίωξή» μας
(δεν ξέρω, περισσότερο ποιών: των ελλαδιτών ή του Μακαρίου; ή και των δύο μαζί, τραβώντας ωστόσο το μοναχικά δικό του δρόμο το κάθε μέρος απ’ αυτά τα δυό),
να «τους» «πετάξουμε», εί δυνατόν, στη θάλασσα. Να μείνει το κράτος, εί δυνατόν, όλο δικό «μας». Γνωρίζω -(ίσως, περισσότερο πρέπει να πώ πως:) κατανοώ- το ό,τι οι δυό λαοί ζούσαν μέχρι τότε ολούθε πάνω στο νησί μεικτά. Διακρίνονταν ίσως στα χωριά. Αλλά κοντά κοντά ήταν κι αυτά. Απομεινάρι της ίδιας κατάστασης που κληροδότησε στα Βαλκάνια (Κόσσοβο, Θράκη κλπ.) η Οθωμανική εποχή και ο προηγούμενος αιώνας.
Απ’ την άλλη, μέσες άκρες, έλαχε να μυριστώ (γιατί αυτά δεν γράφονται) και τα παιχνίδια του Μακαρίου, πάνω σε προϋπάρξαντα του Ανάν σχέδια διευθετήσεως του προβλήματος. Ισως συμφωνήσω λοιπόν, μαζί σας. Ιδίως για το «τούς γαμούμε ανεπισήμως και διατηρούμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας». Νομίζω είναι μεγάλη αλήθεια.
Από κεί και πέρα «σκοντάφτω» στην εισβολή. Με ποιά έννοια;
Αναγνωρίζω πως η Χούντα του Σαμσών θα είχε τρομερές συνέπειες στους μουσουλμάνους. Χρειάζονταν και αυτοί, οι Τ/Κ εννοώ, (που προφανώς θα είχαν εκπατριστεί νωρίτερα από τις διώξεις) -κι όχι μόνο η δημοκρατία- υποστήριξη. Ομως, η ξένη δύναμη και έμεινε και έστησε «τσαντήρι» και συνεχίζει να απειλεί την ελεύθερη Κύπρο [και το Αιγαίο (και ό,τι άλλο)] με την παρουσία υπέρογκου στρατεύματος. Βλέπετε, δεν απεχώρησαν άμα τη λήξει του «συναγερμού».
Αντιθέτως εδραιώθησαν και κατέστησαν ψευδοκράτος. Διότι, γι’ αυτό ακριβώς και καραδοκούσαν. Διότι, αυτό ακριβώς και μελετούσαν. Διότι αυτό ακριβώς και προετοίμαζαν σε σχέδια προλειαίνοντας το έδαφος. Οπως αποδεικνύεται και από αρχειακό υλικό που τώρα βγαίνει στα φόρα.
Αλλά προετοιμάζανε το έδαφος, για ποιό πράμα;
Για να σώσουν έναν (λιγοστό) πληθυσμό; Ενδιαφέρονταν πραγματικά γι’ αυτόν; ΄Η για να λάβουν έκταση πάνω στο νησί, ένα νησί «τσίμπλα» ασφαλώς, στον κόρφο τους, την εποχή μάλιστα του ψυχρού πολέμου;
Ενα νησί – παρατηρητήριο που ακόμη και σήμερα ελέγχει τα στενά της Αλεξανδρέττας = τον κόρφο τους. Την ασφάλειά τους.
Προσωπικά δεν πιστεύω πως θα υπάρξει λύση. Οι τούρκοι -που να πέσουμε κάτω να σπαρταράμε- δεν πρόκειται να παραχωρήσουν (άλλος εδώ ίσως διάβαζε: «ελευθερώσουν», -τί πλεονεξία η λέξις!) μιάν στρατηγικής φύσεως για τα συμφέροντά τους περιοχή.
Γελιούνται όσοι πιστεύουν πως, αν είχε «λίγο πετρέλαιο» το νησί θα το «ελευθέρωναν» οι Αμερικάνοι, σαν το Κουβέϊτ. Διότι ακούστηκε κι αυτό.
Γελιούνται, γιατί και πετρέλαιο έχει η Κύπρος (με την έννοια φυσικά πως βρίσκεται στον δρόμο γι’ αυτό) και «ελεύθερη» (ενν. την κατεχόμενη) από την πλεονεξία του ελληνισμού είναι. (Για τα δικά τους πάντα τα μυαλά, που σα να είναι και δικά μας τελικά).
Αν έχω καταλάβει καλά, από συζητήσεις που παρακολούθησα, υπήρξαν και κάποια πλάγια «παιχνίδια» εκ μέρους -ακόμη και σημερινών ηγετών της Ε/Κ πλευράς, που έφτασαν να συγκροτήσουν «γραφεία» με αποκλειστικό προορισμό την πώληση κατεχομένων περιουσιών. Και με αυτό το μέτρο επέτυχαν μιάν κάποια «προσωπική» λύση. Βέβαια, αυτό, εσείς είστε σε θέση να το γνωρίζετε καλύτερα και μόνον εσείς -αν δεν σάς πονά, η όλη συζήτηση- μπορείτε να μού το βεβαιώσετε.
Κλείνοντας θέλω πολύ να αναφέρω πως ο πόνος σας δείχνει πως αγαπάτε πραγματικά τον τόπο σας. Πράγμα που εκτιμώ. Αλλωστε, και την «αγένειά» σας, την εκτίμησα. Αυτήν έχουμε ανάγκη για να ακουστούν οι αλήθειες.
Ευχαριστώ και πάλι για το βήμα που μού δώσατε.
Με την χαρά της επικοινωνίας,
Μίλωνας, το και θείο τραγί.
Υ.Γ. Το νέο σας κείμενο δεν διάβασα ακόμη. Θα το κάνω όμως γιατί θέλω να μεταλάβω του προβληματισμού σας. Περιττό ν’ αναφέρω πως μού είστε παντελώς άγνωστος.
Πολλά τα σημεία που θίγετε θείο τραγί. Δύσκολο να απαντήσω σε όλα κρατώντας το μέγεθος του σχολίου σε αποδεκτό μέγεθος. Η προσέγγιση είναι που καθορίζει τις θέσεις οποιουδήποτε στο Κυπριακό και αυτή δεν είναι δύσκολο να περιγραφεί (παρόλο που η ανάλυση του πως προέκυψαν οι διάφορες αντιλήψεις είναι εξίσου πολύπλοκη με τις θέσεις τους).
Όπως και να έχει, η κυριαρχούσα προσέγγιση σήμερα (όπως εκφράζεται από την επίσημη πολιτική, τα άρθρα του κυρίου καθηγητού και την πλειοψηφία των Ε/Κ) συνοψίζεται σε βαθμό υπερβολής που να τη χαρακτηρίζει εδώ. Εννοείται ότι οι εξυπνότεροι και πιο έμπειροι έχουν πιο εκλεπτυσμένα και λογικοφανή επιχειρήματα, αλλά η προσέγγιση είναι η ίδια, και βάζοντας τα παπούτσια ενός Τ/Κ είναι σχετικά εύκολο για κάποιον να δει αν μπορεί να οδηγήσει σε λύση.
Η προσωπική μου προσέγγιση είναι εντελώς διαφορετική. Αν κάποιος θέλει κοινό κράτος με επικράτεια σε όλο το νησί (ασχέτως του αν θα είναι ενιαίο κράτος ή ομοσπονδία), με Ε/Κ και Τ/Κ πολίτες, τότε πρέπει η προσέγγιση του να κτίζει προς την συμβίωση. Συμβίωση αγνοώντας τις βαθύτερες αιτίες της ανασφάλειας και του μίσους μεταξύ των δυο κοινοτήτων δεν είναι εφικτή. Η εμπιστοσύνη όμως επιτυγχάνεται μόνο με ικανοποίηση των ψυχολογικών εμποδίων που έχει δημιουργήσει η πρόσφατη ιστορία μας.
Πριν να μπορούμε να χαράξουμε στρατηγική που να οδηγήσει σε συμβιβαστική λύση, πρέπει να εξανθρωπίσουμε τον «άλλο», να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη αυτού και των δικαιωμάτων του. Φυσικά και υπάρχουν εμπόδια (ο εθνικισμός, οι μητέρες πατρίδες και τα οικονομικά συμφέροντα είναι πράγματα που έχετε θίξει πιο πάνω) αλλά ο άλλος δρόμος είναι η σταδιακή διχοτόμηση, και αυτόν φαίνεται να έχουμε επιλέξει προς το παρόν (κάποιοι ασυνείδητα και κάποιοι ενσυνείδητα).
Πολύπλοκο το θέμα και, αν με ρωτάτε, αδύνατο να περιγραφεί σε βαθμό μη απλουστευτικό σε σχόλια ιστολογίου χωρίς παρεξηγήσεις και γενικολογίες (ακριβώς όπως τις έκανα και εγώ στις προηγούμενες παραγράφους).