Αποσπάσματα που μια συνέντευξη που επρόλαβα να πιάσω που τον παπά μου για την εμπλοκή του στες δικοινοτικές ταραχές που εβάλαν την Κυπριακή Δημοκρατία σε σίγουρη πορεία κατάρρευσης, δέκα χρόνια πριν την εισβολή:

[Ε]ίχα πολύ γρήγορα εκπαιδευτεί στη χρήση των όπλων από το Γενάρη του ‘64 σε παραστρατιωτικές ομάδες στο σχολίο, και κάποιες νύχτες πήγαινα υποχρεωτικά και πρόσεχα γύρω από το χωριό, διότι το Δίκωμο περιβαλλόταν, σαν από πέταλο, από τα νοτιοανατολικά μέχρι τα βορειοδυτικά από πεντέξι αμιγώς τουρκοκυπριακά χωριά και τον τούρκικο τομέα της Λευκωσίας.

[…]

Κατατάχτηκα στο στρατό στις 5 Αυγούστου του 1964. Τα στρατόπεδα μας ήταν κάτι παλιά αγγλικά στρατόπεδα, από καιρό εγκαταλελειμμένα, σκέττες παράγκες, με τοίχους και στέγες από αμίαντο. Νερό μόλις που πέρναμε ένα παγούρι το πρωί και ένα το μεσημέρι. Μπάνιο καθόλου, εχτός από δυο φορές που καταφύγαμε εκατοντάδες σκαστοί σε μια κοντινή δεξαμενή, κι αυτό παράνομα. Πιο πολύ λερωθήκαμε παρά καθαρίσαμε, δροσιστήκαμε όμως λίγο.

[…]

Τον Δεκέμβρη του 1964 η μονάδα μου είχε εμπλακεί σε κάτι μικροσυγγρούσεις, στις οποίες είχαμε δυο νεκρούς και μερικούς τραυματίες, και παρόλο που υπηρετούσα στο χειρότερο σημείο (στην πράσινη γραμή ενός μικρού, μικτού χωριού, όπου οι αποστάσεις μεταξύ των φυλακίων ήταν μικρότερες από πενήντα μέτρα) και γύρω μας γινόταν σποραδική ανταλλαγή πυρών, ούτε εμείς, ούτε οι απέναντι ρίξαμε έστω και ένα πυροβολισμό, ίσως γιατί ξέραμε πως οπωσδήποτε, λόγω της απόστασης, θα ήταν μοιραίος, και θα γενικεύετο η σύρραξη.

Εγώ τωρά ότι τζαι να προσθέσω εν άχρηστο. Προπαγάνδα υπάρχει τζαι που τες δυο πλευρές, τζαι εμετικά εικονογραφημένη μάλιστα. Αφήνω την έρευνα για τις ναπάλμ και τα αιματοβαμμένα Χριστούγεννα ως εργασία για το σπίτι.

Δευτέρα, 18/07/2005. Καταχωρήθηκε στα Προσωπικά