Άμαν οι υποψήφιοι εν κάποιας ηλικίας, δικαιούσαι να κάμεις αρχικές εκτιμήσεις τζαι να τους κρίνεις σε ένα παιχνίδι ίσων όρων. Ξέρουν ότι υπάρχει ο ανταγωνισμός, τζαι ξέρουν ότι πρέπει να το παίξουν έξυπνα αν θέλουν να επιλεγούν. Άμαν οι υποψήφιοι εν δεκαπεντάχρονοι το παιχνίδι αλλάσει κανόνες. Κάποιοι εν πιο ενήλικες που άλλους σωματικά, κάποιοι εν πιο ενήλικες που άλλους νοητικά, τζαι οι όροι του παιχνιδιού εν διαφορετικοί για τον καθένα ξεχωριστά. Η δουλειά του κριτή γίνεται πολλά, μα πολλά πιο δύσκολη.
Εν εύκολο να αποκλείσεις κάποιο διότι κατά τη διάρκεια της δεκάλεπτης συνέντευξης εκτύπησε το κινητό του, τζαι επέλεξε να σου πει “συγνώμη, ένα λεπτό” τζαι να το απαντήσει.
Εν εύκολο να αποκλείσεις κάποιαν διότι για τη θέση χρειάζεται σχετική γνώση της αγγλικής τζαι εν καταλάβει τίποτε πέραν του χαλόου.
Εν επίσης εύκολο να αποκλείσεις τζείνους που έρκουνται με απομνημονευμένες απαντήσεις (γιατί νομίζουν ότι ρωτάς τα ίδια πράματα συνέχεια, ή ακόμα σιειρότερα γιατί νομίζουν ότι ξέρουν τι “θέλεις” να ακούσεις για να επιλεγούν).
Τους υπόλοιπους όμως, που εν τζαι η τεράστια πλειοψηφία, εννα τους αδικήσεις, διότι καλείσαι με μετρημένα λεπτά αγχωμένων ερωτοαπαντήσεων, να αποφασίσεις πως εννα αλληλεπιδράσει ο υποψήφιος με μια υποθετική κοινωνική δυναμική, κάτω που έντονη πολιτική τζαι πολιτισμική ένταση.
Λανθασμένες επιλογές σημαίνουν χάσιμο χρόνου τζαι εκνευρισμό τζείνων που εννα τον χάσουν, αλλά τζαι σπατάλη αρκετών λεφτών για ακόμα μια τρύπα στο νερό. Μια παρηορκά εν ότι η εμπειρία δείχνει ότι πάμε καλά. Η αλήθκεια να λέγεται, εσυνηθίσαμε τζαι τες τρύπες στο νερό πλέον. Εννα τα δούμε τα χαΐρκα μας λίαν συντόμως.
