Ο Αυνάν ήταν γιος του Ιούδα (όι του προδότη, αλλά του ιδρυτή της –μιας εκ των δώδεκα– φυλής του Ισραήλ) τζαι είσιε ένα αδερφό, τον Ηρ. Ο Ηρ που λέτε επαντρεύτηκε τη Θάμαρ, αλλά επειδή ήταν κακός άνθρωπος, ο Θεός ετιμώρησε τον με θάνατο. Κοινωνική υποχρέωση του Αυνάν τω καιρώ εκείνω, ήταν να αναλάβει να συνουσιαστεί με τη χήρα του αδερφού του, για να συνεχιστεί το όνομα τζαι συνεπώς η γραμμή αίματος του πεθαμένου. Έτσι ο Ιούδας είπε καθαρά στον Αυνάν ότι πρέπει να κάτσει της Θάμαρ τζαι να κάμουν γιο. Ο Αυνάν εν έθελε το μωρό, έτσι αποφάσισε κάθε φορά να συνουσιάζεται μεν με την Θάμαρ, αλλά να τελειώνει πόξω. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, ο Θεός δεν εθεώρησε σωστή τη στάση του Αυνάν και τον θανάτωσε αμέσως. Η ιστορία γίνεται ακόμα πιο σαπουνοπερική, αφού πιο ύστερα ο Ιούδας συνουσιάζεται (άθελα του, ενόμιζεν εν πόρνη) με την Θάμαρ τζαι κάμνει δίδυμους γιους, των οποίων είναι ταυτόχρονα παππούς τζαι πατέρας, αλλά τζείνο εν άλλη ιστορία.

Το σημαντικό της υπόθεσης εν ότι με το θάνατο του Αυνάν εγεννήθηκε η μαλακία, πρακτική που εξακολουθεί να είναι κοινή χιλιάδες χρόνια μετά, τόσο σε πρακτικό, όσο και σε μεταφορικό επίπεδο.

ΥΓ: Υπόψην ότι ο ένας εκ των διδύμων της Θάμαρ, ο Φαρές, είναι αναγκαίος και αναπόσπαστος κρίκος της εξ αίματος γεναλογίας του Χριστού από τον Αβραάμ, του οποίου είναι τρισέγγονο.

Παρασκευή, 18/03/2005. Καταχωρήθηκε στα Εκκλησιαστικά