Ένα σύννεφο κινείται πάνω από την Κοφίνου την ώρα που η μικρή μας ιστορία πλησιάζει οδηγώντας στον αυτοκινητόδρομο. Στην έξοδο ανάβει τους καθαριστήρες, φανερά εκνευρισμένη, μπας και απομακρύνουν κανένα καρεκλοπόδαρο. Έξω από το κέντρο περιμένουν ήδη μερικοί φίλοι, καθηλωμένοι στα αυτοκίνητα τους. Παρκάρει και ακολουθούν αμοιβαίοι χαιρετισμοί πίσω από βρεγμένα τζάμια. Ευτυχώς μέσα σε δέκα λεπτά ο δυνατός αέρας μετακινεί το γκρίζο όγκο προς τη Λάρνακα.
Από τα αυτοκίνητα βγαίνουν άνθρωποι με δώρα, σακούλες ρούχων, κιθάρες, και καλή διάθεση. Τα τραπεζάκια βγαίνουν από τα κοντέινερς, μαζί τους και οι κρατούμενοι που τα μεταφέρουν. Ο μικρός ενισχυτής και ένα μικρόφωνο είναι υπεραρκετά για τις ανάγκες της μικρής μας ιστορίας. Το τουμπερλέκι παίζει unplugged. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό κάποιοι περιθωριοποιημένοι ξένοι περνούν καλά. Μιλούν, τραγουδούν, χορεύουν.
Σε ανύποπτη φάση ένα πανάκριβο Audi σταθμεύει άτσαλα έξω από το στρατόπεδο και από μέσα κατεβαίνει ένας σκυθρωπός άντρας με τεράστια μαύρα γυαλιά, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο θυμίζει στη μικρή μας ιστορία τον Αγκούστο Πινοσέτ. Δευτερόλεπτα μετά φτάνει ένα τζιπάκι με ένα κάμεραμαν και δυο δημοσιογράφους γένους θηλυκού. Βλέποντας τη κάμερα πολλοί κρύβονται στα κοντέινερς τους. Οι δημοσιογράφοι παίρνουν δηλώσεις από οργανωτές, από αιτητές, και κινηματογραφούν τα κοντέινερς και το υπόλοιπο στρατόπεδο. Τα δυο κανάλια αγνοούν πλήρως την κατάσταση, το ένα ετοιμάζει μικρό αφιέρωμα με ότι έμεινε μετά το μοντάζ.
Με την αποχώρηση τους το πάρτι ανάβει για τα καλά. Τα παιδάκια χορεύουν και παίζουν με τα δώρα τους. Οι μεγάλοι ξεχνιούνται για λίγο και τραγουδούν καραόκε τραγούδια από την πατρίδα τους. Η μικρή μας ιστορία θέλει να ελπίζει πως ανάμεσα σε όσα έχουν περάσει θα θυμούνται αυτή τη μέρα και θα χαμογελούν.
Μετά το πάρτι μένουν κάποιες ανάγκες. Μαθήματα από εθελοντές για ελληνικά και αγγλικά, μπας και βρουν καμιά δουλειά. Νομική βοήθεια από τους σύμβουλους της ΚΙΣΑ και εθελοντές. Μια καλή κουβέντα. Το πιο εύκολο είναι να τους αγνοήσεις. Για αυτό άλλωστε τους βάλαμε εδώ, στη μέση του πουθενά. Δεν είναι ανάγκη να τους βλέπουμε σαν κοινωνία. Τι μας νοιάζει, φτάνει να μην είναι μπροστά μας και να μας πιάνουν οι τύψεις.
