Η μικρή μας ιστορία στρέφεται για να λύσει κάποιες από τις απορίες της σε αυτούς που έχουν πραγματική τριβή με τους αιτητές πολιτικού ασύλου: την κοινότητα Κοφίνου. Ίσως εδώ θα μπορέσει να βρει μιαν άκρη, σκέφτεται από μέσα της, ενώ απ’ έξω της προχωρά ανυποψίαστα προς ένα οργανωμένο χάος.
Δεν είναι πρώτη φορά που η Κοφίνου βλέπει περίεργες δημογραφικές μεταβολές. Πριν τις φασαρίες ήταν ένα αμιγώς Τουρκοκυπριακό χωριό. Αμέσως μετά έγινε ένα αμιγώς Ελληνοκυπριακό χωριό. Σήμερα, η μικρή μας ιστορία αντικρύζει μια νέα Κοφίνου, τεχνητά μικτή. Παρόλο που υπάρχει κοινοτάρχης, είναι –όπως και η πλειοψηφία των κατοίκων– μεγάλος σε ηλικία και όχι ιδιαίτερα δραστήριος. Τη διαχείρηση λοιπόν του στρατοπέδου ανέλαβε το Συμβούλιο Κοινοτικής Ευημερίας (ΣΚΕ), το οποίο στελεχώνεται από πιο νεαρά άτομα.
Στο στρατόπεδο εργάζονται κάποια άτομα, για να καθαρίζουν, να διατηρούν και να προσέχουν το χώρο, να ασκούν καθήκοντα “φύλακα”, να διανέμουν το φαγητό κλπ κλπ κλπ. Τα άτομα αυτά πληρώνονται από το κράτος, το οποίο σύμφωνα με φήμες έχει αμελήσει να τους στείλει επιταγές τους τελευταίους δυο μήνες. Τα απαραίτητα εφόδια αγοράζονταν από την υπεραγορά του χωριού, και αποδείξεις αποστέλλονταν στην κυβέρνηση προς αποπληρωμή. Η μικρή μας ιστορία υποψιάζεται ότι κάποιοι αγόραζαν μια σκούπα και έγραφαν δυο, αφού πρόσφατα στάληκε απόφαση με την οποία ο ανεφοδιασμός θα γίνεται από τις κρατικές αποθήκες. Η μικρή μας ιστορία αναρωτιέται αν στις κρατικές αποθήκες υπάρχουν οδοντόβουρτσες…
Την παρασκευή και παράδωση του φαγητού έχει (όλως τυχαίως) αναλάβει εστιάτορας που είναι [λογοκρισία: τι φωνάζουμε στην Κύπρο και γυρνάν όλοι, όχι κουμπάρος] του ΣΚΕ. Η γυναίκα του ανησυχεί αυτές τις μέρες γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε από τώρα και στο εξής να δίνονται επίσημες προσφορές για το φαγητό του στρατοπέδου. Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση, αντί να στηρίξει τους Κύπριους, θα δώσει τη δουλειά σε Φιλιππινέζους, που δουλεύουν πιο φτηνά και θα φέρνουν στους κρατούμενους κρύο φαΐ, ίσως και με μια μόνο παράδοση τη μέρα. Το φαγητό θα έχει ιδρώσει, τα φρούτα δε θα είναι φρέσκα, και σίγουρα οι Φιλιππινέζοι δε θα επιδεικνύουν το ίδιο ενδιαφέρον με αυτή για τους ένοικους του στρατοπέδου. Ελαφρώς συγχισμένη, η μικρή μας ιστορία σκέφτεται αν είναι οι Φιλιππινέζοι ή ο Κύπριος ιδιοκτήτης της εταιρίας παραγωγής που φταίει. Παρασύρεται… πίσω στο στρατόπεδο!
Η καθαρίστρια εκεί εξηγεί πως το ΣΚΕ έχει οργανώσει λεοφωρείο και ταξί άμα χρειάζεται για να πηγαίνει τα παιδιά κρατούμενους στο σχολείο της Κοφίνου. Εκεί διδάσκονται την κανονική ύλη με τα υπόλοιπα παιδιά, και κάνουν ενισχυμένα μαθήματα Ελληνικών. Δε φαίνεται να υπάρχουν προβλήματα, η Κοφίνου έχει επιτρέψει όσο μπορεί στα παιδιά να ενταχθούν στο σχολείο, και στην κοινότητα. Μερικοί χωριανοί μάλιστα δίνουν στους πρόσφυγες (παράνομα) κάποιες μικροδουλειές για να έχουν κάποιο εισόδημα, όπως βοήθεια στο μάζεμα των ελιών. Γενική διαπίστωση είναι πως τελικά πρόκειται για ενσυνείδητους δουλευτές. Για ιατρικά θέματα, υπάρχει το κοινοτικό ασθενοφόρο με εθελοντή οδηγό, το οποίο αναλαμβάνει τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο όταν χρειάζεται.
Η μικρή μας ιστορία έχει εντυπωσιαστεί! Παρόλη τη διαπλοκή και τη δικαιολογημένη ξενοφοβία (είμαστε άλλωστε μια μικρή, κλειστή κοινωνία), η Κοφίνου αντεπεξέρχεται πολύ καλά στη διαχείρηση που της έχει ανατεθεί. Ψυχολογικό πατατράκ κινδυνεύει να πάθει η μικρή μας ιστορία. Πολλά από αυτά που ακούει από την κυβέρνηση και την κοινότητα είναι αντιφατικά. Και που να δείτε ακόμα αυτά που ακούει από τουε ίδιους τους αιτητές πολιτικού ασύλου.
Θα τα δείτε όμως, μαζί με όλα όσα έχουμε υποσχεθεί, στο επόμενο επεισόδιο…
