Όπως όλες τις ευυπόληπτες τηλενουβέλες, το επεισόδιο ξεκινά με περίληψη από το προηγούμενο, και φτάνει μέχρι τη στιγμή που η μικρή μας ιστορία είναι σε παύση διαρκείας με το στόμα ανοικτό και τα χέρια στα μάγουλα (όπως το Home Alone ένα πράμα), ανήμπορη να πιστέψει ότι στην Κύπρο υπάρχει στρατόπεδο συγκέντρωσης αιτητών πολιτικού ασύλου.
Το πρώτο πράγμα που διερωτάται η μικρή μας ιστορία είναι “γιατί στην Κοφίνου”, και η απάντηση έρχεται από τους εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το στρατόπεδο συγκεντρώσεως δημιουργήθηκε πριν από οκτώ χρόνια. Μη βιάζεστε, γνωρίζω ότι τότε δεν είχαμε πρόβλημα μεταναστών και πολιτικών προσφύγων. Δε φτιάχτηκε για αυτούς, αλλά για τους αθίγγανους, ώστε να μαντρωθούν, όπως πρέπει εξάλλου να γίνεται με όλους τους ανεπιθύμητους κάθε χώρας.
Έτσι λογάριασε λοιπόν η κυβέρνηση, και έστησε την υπαίθρια αυτή φυλακή χωρίς να υπολογίζει το ξενοδόχο (βλέπε κοινότητα Κοφίνου). Οι χωριανοί αντέδρασαν ακαριαία, διότι που ξανακούστηκε η κυβέρνηση να προσπαθεί να φέρει κοντά στο καθαρό χωριό της Κοφίνου τους βρωμιάρηδες και εγκληματίες τσιγγάνους, και τα σχέδια ναυάγησαν. Επτά συναπτά έτη αργότερα, και μετά από πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία δεν παρείχε ικανοποιητικό κατάλυμα στους πολιτικούς πρόσφυγες όπως προβλέπεται από τη σχετική Ευρωπαϊκή οδηγία, η επένδυση της κυβέρνησης απέδωσε τελικά σε αξία. Οι Ευρωπαίοι επισκέφθηκαν το στρατόπεδο και έμειναν ικανοποιημένοι με την ποιότητα και το βιοτικό επίπεδο που προσφέρει, και η κοινότητα Κοφίνου δέχτηκε να εργοδοτηθεί και να χρηματοδοτηθεί για να διαχειρίζεται το στρατόπεδο. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά!
Δεν πρέπει να ξεχνούμε άλλωστε ότι χιλιάδες είναι οι αιτήσεις που έχει στα χέρια της η Κυπριακή Δημοκρατία. Το 99% από αυτές είναι από προμελετημένες περιπτώσεις πάμπτωχων Ασιατών που παίρνουν φοιτητική βίζα, αλλά μόλις έρχονται στην Κύπρο αιτούνται πολιτικό άσυλο. Βλέπετε, με τη φοιτητική βίζα δε δικαιούνται να δουλέψουν και να βγάλουν τους πενιχρούς μισθούς που ταΐζουν δυο οικογένειες στην πατρίδα τους, ενώ κατά τη διάρκεια εξέτασης της αίτησης για πολιτικό άσυλο δικαιούνται να εργάζονται. Η διακδικασία παίρνει πολλούς μήνες, παρόλο που η κυβέρνηση διακυρήττει ότι πρέπει να παίρνει μόνο μερικές εβδομάδες. Περίπου τέσσερις στις χίλιες γίνονται τελικά αποδεκτές. Οι υπόλοιποι απελαύνονται.
Με ανάμικτα συναισθήματα βρίσκει τη μικρή μας ιστορία το τέλος του επεισοδίου… Είναι αυτή αλήθεια η επίσημη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Είναι επικίνδυνοι οι αιτητές πολιτικού ασύλου και χρειάζεται φυλακή για να τους στεγάζει; Πως μπορεί μια μικρή χώρα να επεξεργαστεί οκτώ χιλιάδες αιτήσεις πολιτικού ασύλου σε ένα χρόνο και να μη χάσει τον άνθρωπο πίσω από τα χαρτιά; Γιατί στη μέση του πουθενά ένας καταυλισμός με άτομα που δεν έχουν καν ποδήλατα; Μήπως για να μη ξέρει κανένας ότι υπάρχουν; Πολλά τα ερωτήματα, και δυο ακόμα πτυχές είναι μυστικές για τον τηλεθεατή, η κοινότητα Κοφίνου, και οι ίδιοι οι ένοικοι του καταυλισμού. Γιατί σε αυτή την εκπομπή, εγώ αποφασίζω.
Δείτε στο επόμενο επεισόδιο, πως βλέπει το στρατόπεδο συγκεντρώσεως η κοινότητα της Κοφίνου. Μην κάνετε ζάππινγκ, μείνετε μαζί μας, γιατί η σαπουνόπερα αυτή έχει κατινιές, κατηγορίες, ίντριγκες, ακόμα και σεξ! Η μικρή μας ιστορία (όπως και η φτωχή σας Αναστασία) σύντομα, και πάλι μαζί σας.
