Η μικρή μας ιστορία σήμερα ξεκινά στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λεμεσού. Κάπου στη μέση του αυτοκινητόδρομου, βλέπει την πινακίδα για την έξοδο της Κοφίνου, ελαττώνει ταχύτητα και βγαίνει. Προχωρεί προσεκτικά, και αφού βρίσκει τη πινακίδα για το Σφαγείο Κοφίνου στο πρώτο στρίψιμο αριστερά, την ακολουθεί. Η επόμενη πινακίδα για το Σφαγείο είναι στο πρώτο δεξιά, και η μικρή μας ιστορία συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της. Λίγο πριν το Σφαγείο, σε ένα μικρό παράδρομο χωρίς καμία σήμανση, κάνει ενενήντα μοίρες δεξιά και προχωρεί περίπου χίλια μέτρα.
Μπροστά της, ένας χώρος περίφρακτος με συρματομπλέγματα, μικρότερος από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Ένας ασφάλτινος δρόμος κόβει το χώρο κατά μήκος, με κοντέινερς δεξιά και αριστερά. Τα τελευταία δυο κοντέινερς είναι αποχωρητήρια/λουτρά. Δυο κοντέινερς στη μέση είναι η κουζίνα και ο χώρος αναψυχής, και ένα κοντέινερ είναι αποθήκη. Στα υπόλοιπα κοντέινερς υπάρχουν κρεβάτια. Οχτώ (πάνω κάτω) κρεβάτια, για δεκαέξι ένοικους σε κάθε κοντέινερ. Συνολικός πληθυσμός: περίπου 70 άτομα.
Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για Κύπριους!
Ένα ζευγάρι μουσουλμάνοι από το Πακιστάν ζουν εδώ με το μωρό τους. Αυτός είναι Σούννι, εκείνη Σία (όπως λέμε Καθολικός με Ορθόδοξη αλλά για το Ισλάμ). Στη χώρα τους θα ήταν νεκροί. Αντί αυτού είναι φυλακισμένοι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δυο άλλοι ένοικοι είναι από την Ακτή Ελεφαντοστούν. Οι ιστορίες τους σηκώνουν την τρίχα και του πιο αναίσθητου λάτρη ταινιών τρόμου, και φτάνουν σε φρίκη μόνο αυτές των προσφύγων από το Κόνγκο. Παραδίπλα μερικοί Ιρανοί, κανένας δυο Ρώσσοι, και άλλοι διάφοροι πολιτικοί πρόσφυγες. Όλοι είναι φυλακισμένοι εκεί γιατί ζητούν από την Κυπριακή Δημοκρατία πολιτικό άσυλο.
Η μικρή μας ιστορία είναι εκεί για ένα σκοπό, αλλά όπως όλες οι ιστορίες με ψηλή τηλεθέαση, θα συνεχίσει στην επόμενη καταχώρηση.
