Αγαπητέ αναγνώστη, ώρα να ταξιδέψουμε μαζί στο χωροχρόνο της υποθετικής σκέψης.
Προσποιήθου ότι έκλεισες τα μάτια σου (όι να τα κλείσεις για να μπορείς να διαβάζεις όμως). Σε μια περίεργη κβαντοσυμπαντική αναδίπλωση βρισκόμαστε στο παρόν αλλά είμαι παντρεμένος (αν συνεχίσεις να γελάς θα κλείσω τη απαλή μουσική υπόκρουση που συνοδεύει πάντα τέτοια φανταστικά ταξιδάκια). Έχω και ένα βλαστάρι που πάει λύκειο. Επειδή επήρε που τον παπά του θέλει να εξασφαλίσει θέση σε άκρως ανταγωνιστικό κλάδο σπουδών καλού πανεπιστημίου. Υπάρχουν (λέμε τώρα) 100 θέσεις τζαι 5000 υποψήφιοι, η κάθε θέση λοιπόν κρίνεται στο χιλιοστό της μονάδας. Ένα απόγευμα, πριν να πιω τον καφέ μου, πιάνει με τηλέφωνο ο πεφωτισμένος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τζαι ζητά μου να καρφώσω τον παράνομο καθηγητή του δημοσίου που πέρνω φροντιστήρια το μωρό. Το δίλημμα με σοκάρει σαν κεραυνός εν αιθρία (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω τη φράση «κεραυνός εν αιθρία» σε πρόταση):
Κύριε Πρόεδρε με το συμπάθειο αλλά είσαι λαφαζάνης. Mόνο για lip service μπορεί να εκστομίσεις βαρέλλα αυτών των διαστάσεων. Άμα έβρεις το γονιό που εννα δακκάσει το σιέρι που ταίζει το μέλλον του παιδιού του πιάσε τηλέφωνο τον αρχηγό της αστυνομίας τζαι ελάτε να σας κεράσω που ένα καφέ (να σας πω τζαι το φλυντζάνι μετά).
