Προσέξετε γιατί εν η δεύτερη φορά που σας διώ πολιτικό λαβράκι ένα μήνα πριν να συμβεί τζαι την πρώτη εν εκαταλάβετε τίποτε. Έγκυρη πηγή με πληροφορεί με πάσα βεβαιότητα ότι ο εκλεκτός του απερχόμενου εν ο Άντρος, τζαι όι μόνο τούτο. Ο Νίκος έσιει μηδενικές πιθανότητες με μηδενικό περιθώριο λάθους.
Καλή χρονιά σε ούλλους. Σας εύχομαι να δεκαπλασιαστούν τζαι οι αναγνώστες σας λίγο μετά που το μισθό σας, να αποκτήσετε ιδιόκτητο διαμέρισμα στη Μαδρίτη τζαι να κρούσει η τράπεζα που σας έδωκε δάνεια. Ότι ποθείτε δηλαδή.
Χρόνια πολλά!
«…να είναι τίμιος και με καθαρό μητρώο στην κοινωνία…»
Αλλά μαραθωνοδρόμος όχι…
Μουάχααααααααααχααααααααχααααααααααααχααααααααααααα
Cheers
Ε Στρατή, νομίζω ότι ο τσάρος έχει κάπου μεταξύ 300 τζιαι 3000 φκιά που θκιανεύκουνται μες το κόμμαν τζιαι αφουκράζεται τι θέλει η κομματική του βάση. Αυτόν που ανακάλυψες είναι για τους ακελικούς λλίον πολλά η συνταγή της τασιηνόπηττας. Νομίζω ότι τζιαι να εθκιάλεεν Νίκον ο Τσάρος, το σοβιέτ δεν θα τον εκατάπιννεν. Τζιαι να τον εκατάπιννεν, ήταν να τον ρεχτεί πολλά γλήορα. Όλα εδω πιορώννονται σε αυτόν τον κόσμον.
Καλή χρονιάν
Χα! τζιαι περί τιμιότητας,
πέρσυ άννοιξεν θέση σε κυβερνητικόν κοινωνικόν φορέαν. Ανάμεσα στους υποψήφιους, τζιαι η κόρη του ενός που τους θκυό που αναφέρεις (μάντεψε ποιού) η οποία ετέλειωννεν ψυχολογίαν τζιαι εγύρεφκεν δουλειάν. Κάποια γνωστή μου στην επιτροπήν επιλογής εδέχτην τουλάχιστον 3 τηλεφωνήματα από βουλευτάδες τζιαι βουλευτήνες για να κουντήσουν δικούς. Ο ένας εκ των δύο που αναφέρεις, εγνώριζεν μεσω του κοινωνικού του κύκλου την γνωστήν μου τζιαι θα εμπόρηεν να της τηλεφωνήσει με άνεσην. Όχι μόνον δεν το έκαμεν, όταν την εσυνάντησεν τυχαία σε μιαν πολιτιστικήν εκδήλωσην, αρώτησεν τα πάντα για το πως δουλεύκει ο φορέας στου οποίου βρίσκεται την διεύθυνσην. Σε καμιάν περίπτωσην δεν της ανάφερεν ότι η τάδε υποψήφια εν κόρη του. Τα ίντερβιου εγινήκαν στες 20 του Ιούλη. Μια ερώτηση που εβάλλαν οι εξεταστές ήταν «ήντα μερα είναι σήμμερα» τζιαι όλοι οι υποψήφιοι απαντήσαν ότι εν πέφτη. Η μόνη που είχεν συνείδησην ήντα μέρα ήταν, ήταν η κόρη του πολιτικού. Η οποία, πέρα του ότι έξερεν ότι στην Κύπρον εγίνην κάποτε εισβολή, ήταν άριστη σε ότι αφορά τον κλάδον της. Δεν ιξέρω αν την επιάσαν τελικ, τί εγίνην ή που ήβρεν τελικά δουλειάν η κορύ. Δεν εξανάτυχεν να ακούσω νέαν που την γνωστή μου αλλά ότι έθελα να ξέρω, ξέρω το τωρά. (ξέρω τζιαι ποιοί ένι οι βουλευτές που ετηλεφωνήσαν, οι οποίοι μέσα στην βουλην σσίζουνται για αξιοκρατίαν).
Θα μου πείς εν λόγος τούτος να φκάλεις κάποιον γραμματέαν του Ακέλ;
@Aceras Anthropophorum
Προφανώς εν θα μπω σε λεπτομέρειες. Μπορεί να είμαι τζαι εγώ αυτί του τσάρου, ή αρνί του κόμματος, ή απλά αφελής. Ο καθένας ότι θέλει πιστεύκει.
Εγώ νομίζω ότι εν υπάρχει τίμιος πολιτικός, εν εξ ορισμού αδύνατον. Υπάρχουν όμως διαβαθμίσεις, τζαι στο τέλος της ημέρας προτιμώ να μεν επικρατούν οι λέρες. Ιδίως άμαν η θέση επηρεάζει ολόκληρο κόμμα τούτου του μεγέθους.
Όσο για τον άλλο, αν δεν έσασε την κόρη του αλλά περνούν που τα σιέρκα του δεκάδες υποθέσεις ρουσφετιου ημερησίως εν έντιμος δηλαδή; Έκαμε οτιδήποτε για να σταματήσει το ρουσφέτι που πέφτει στο κόμμα του; Δεδομένου ότι εν τζαι βουλευτής, εκατάγγειλε καμιά υπόθεση ποττέ αφού ο ίδιος εψήφισε τη νομοθεσία; Μεν περιπαιζούμαστε τζιόλας.
Νομίζω ότι θίγονται θκυό ζητήματα που παρόλον που φαίνουνται έναν. Η ατομική ηθηκή εν έναν, τζιαι η ικανότητα ενός πολιτικού να κάμει κάτι για να αλλάξει έναν σύστημαν «πλεκτάνην» εν άλλον. Βασικά έν τζιαι διαφωνούμεν.
Νομίζω όμως ότι έν έχει ούτε πολιτικόν, ούτε πολιτικόν κόμμα που μπορεί να κάμει το παραμικρόν για να αλλάξει το σύστημαν των πελατειακών σχέσεων που δεν διέπει μόνον το κράτος αλλά τζιαι τον ιδιωτικόν τομέαν. Επαναλαμβάννω σε δηλαδή όταν λαλείς ότι εν υπάρχει τίμιος πολιτικός εξ ορισμού. Τίμιοι πολίτες όμως πόσοι υπάρχουν;
@Aceras Anthropophorum
Η ατομική ηθική εν ασύμβατη με την ηγετική συμμετοχή σε ένα οργανισμό του οποίου η μακροημέρευση τζαι η επιτυχία θεμελιώνουνται στην ανηθικότητα. Μιλούμε για ένα σύστημα όπου ο κανόνας εν το ρουσφέτι τζαι οι εξαιρέσεις εν η προσωπική αποφυγή του αλλά η ανοχή του που ούλλους τους υπόλοιπους. Όχι για το αντίθετο.
Εν με κόφτει πόσοι τίμιοι πολίτες υπάρχουν. Οι ανέντιμοι πολίτες εν ισχυρίζουνται ότι με εκπροσωπούν, ούτε ζητούν την υποστήριξη μου στη βάση της ατομικής τους ηθικής.
Καταρχήν καλή χρονιά σε όλους.
Αγαπητε Γιώργο η προτίμηση του Χριστόφια ήταν από μέρες γνωστή και εν πολλοίς αναμενόμενη. Ανεξάρτητα αν Θέλω να πιστώσω τον Χριστόφια ότι με την προτίμηση του θέλει το καλό του κόμματος του, θεωρώ ότιμπαίνουν και στη μέση άλλοι λόγοι. Ο Άνδρος μαζί με αρκετούς άλλους είναι στελέχη που θεωρητικά αναδείχτηκαν από τον Χριστόφια. Είναι ανάμεσα στα άλλα και «υπάκουος» σε αντίθεση με τον Νίκο που όπως και να το κάνουμε έχει μια ιδιαίτερη μεν αλλά διαφορετική και δυνατή προσωπικότητα που εύκολα μπορεί να φκεί εκτός «ελέγχου».
@andreas
Η προτίμηση του ήταν γνωστή τζαι στο δημοψήφισμα.
E Γιωργο θέτεις έναν ζήτημα για το οποίον κνίθω την κκελλέν μου πολλά χρόνια χωρίς να εύρω απάντησην που να με ικανοποιεί. Ξέρεις τίποτε άλλον που να παράγει πολιτικήν εκτός που τα κόμματα; Ότι άλλον ιξέρω εν παράγοντες, όι παραγωγοί. Αν ιξέρεις, πέ μου το, για να μεν αναγκάζουμαι κάθε φοράν να συμβιβάζουμαι επιλέγοντας μέσα από έναν σύνολον του οποίου κανέναν στοιχείον δεν μου πάει 100%. Η μη επιλογή είναι βέβαια στοιχείον του συνόλου των επιλογών, έχει όμως τζιαι τζιείνη κουσούρκα που πρέπει να χρεωθείς επιλέγοντας την.
@ Παππού Ανθρωποφόρον.
Οι δημότες π.χ.
Οι δημοτικοί σύμβουλοι μπορούν να βγαίνουν και χωρίς κόμματα τατάδες.
Οι επιχειρηματίες.
Οικολογική πολιτκή, η κατανομή του πλούτου και οι εργασιακές σχέσεις θα μπορούσαν να επωφεληθούν αν ο επιχειρηματίας έχει στο μυαλό του τη συμμετοχική εργασία, το περιβάλλον κλπ. (Αλήθεια, γιατί όσοι αριστεροί στην Κύπρο έβγαλαν λεφτά δεν το επιχείρησαν; )
Οι καταναλωτές.
Άμα πουν μαζικά «δεν γοράζω» για τον Α ή Β λόγο τότε να δεις πως εφαρμόζονται πολιτικές.
Με λίγα λόγια… Εμείς.
ότι απαρίθμισες είναι αυτόν που ονόμασα «παράγοντες» εκτός ίσως που τες εργασιακές σχέσεις όπου οι κανόνες του παιχνιθκιού ρυθμίζουνται μερικώς που τους νόμους τζιαι μερικώς που τες συλλογικές συμβάσεις. Οι κανόνες που αφορούν τες συμβάσεις ξεφέφκουν ίσως που τα κόμματα, αν ισκεφτείς όμως ότι συντεχνίες = κόμματα (όι μόνον στην Κύπρον) πάλε στον ίδιον παρονομαστήν ερκούμαστιν. Παραγωγός πολιτικής είναι αυτός που καθορίζει κανόνες που γίνονται αναγκαστικοί για ούλλους. Δηλαδή νόμους.
Οι ανεξάρτητοι πολιτικοί είναι αυτόν που με άλλα λόγια θα λέγαμεν «κλπ».
Καταναλωτές: ΧΧΧΧΑΑααααα χα χα χα χα χα.
Όχι Ασερά… παραγωγός πολιτικής δεν είναι μόνο αυτός που φτιάχνει νόμους, είναι ξεπερασμένη τούτη η άποψη με τον ίδιο τρόπο που οι απόψεις των κομμάτων / πολιτικών ξεπεράστηκαν από τα γεγονότα στην Αθήνα…
Πολιτική πλέον μπορεί να παράγει και ο καθένας με τις πράξεις τους… ελπίζω όμως τα κόμματα να παραμείνουν με την άποψη που έχεις εκφράσει… γιατί έτσι θα πεθάνουν γρηγορότερα. Πολιτική πλέον πρέπει να παράγουν οι πολίτες.
Τους δε καταναλωτές… θα έπρεπε κάποιος να τους στρέψει προς άλλους τρόπους σκέψης… όπου η αγορά προϊόντων να γίνεται όχι μόνο με βάση την υποβολιμιαία «ανάγκη»… αλλά υπό το πρίσμα ανταγωνιστικής σχέσης με τον έμπορα.
Σκέψου… οι μικροαστοί και οι μεσαίοι να αντιλαμβάνονταν ότι η πριμοδότηση της Α ή Β μάρκας / πολυεθνικής κλπ. μειώνει τη δική τους δύναμη και ευχέρεια να μπουν οι ίδιοι στο παζάρι. Σκέψου να μάθουν πως άμα γοράζεις καπάλιν τις βλακείες που προτείνει ένα περιοδικό… μειώνεις τη δική σου πιθανότητα να μπεις στο παζάρι (όπως το «αμερικάνικο όνειρο» προνοεί για τον κάθε ιδιώτη με επιχειρηματικότητα και ευρηματικότητα). Σκέψου ακόμα να στραφούν στην κάλυψη αναγκών μέσα από τρόπους παραγωγής με βάση το συνεργατισμό / τη συμμετοχικότητα.
Για τους δε επιχειρηματίες…. διάβασε ξανά το τι έγραψα γιατί άλλα σου λαλώ και άλλα καταλάβεις.
Ερωτώ ξανά…. πότε οι πλούσιοι με αριστερή ιδεολογία θα στήσουν επιχειρήσεις βασισμένες στο πνεύμα των πιστεύω τους αντί να έχουν ξεκάθαρο καπιταλιστικό χαρακτήρα;
Να σε ρωτήσω και κάτι άλλο. Αφού τα αριστερά κόμματα ΔΕΝ κάνουν το παραμικρό για να φέρουν τους τρόπους και τα μέσα παραγωγής στα χέρια των εργαζομένων… γιατί να μην το κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας; Γιατί να μην ανοίξουν π.χ. εργοστάσια /επιχειρήσεις όπου όλοι θα έχουν ίσο μέρισμα στη διοίκηση, κατάργηση του υπερ-κέρδους και δικαιότερη κατανομή του κέρδουςι;
Από τη μιά οι αποτυχε(σ)μένες δικτατορίες του προλεταριάτου και από την άλλη η διάβρωση μέσω της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ε, λοιπόν… ναι, μπορούν να υπάρξουν πρωτοβουλίες ιδιωτικές και όχι ασύμφωνες με την «ελεύθερη» αγορά μας…. και αν οι πολιτικοί δεν έχουν όρεξη να τραβήξουν αυτό το δρόμο… ίσως να μην είναι πλέον αναγκαίοι.
Στρατή μου… sorry εξέφυγα αλλά… το μόνο που με νευριάζει παραπάνω αμα δεν καταλαβαίνουν τι λέω είναι άμα καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν.
«…παραπάνω που το να μεν…»
Πφφφφφφφφφ
@Aceras Anthropophorum
Ίσως να έδωκα την εντύπωση ότι είμαι πιο απορριπτικός από ότι είμαι πραγματικά. Απλά ήθελα να πω ότι παρόλο που έχω προτίμηση ανάμεσα στους δύο εν θα έπλεκα τζαι το εγκώμιο του Άντρου. Πάντως εν είμαι οπαδός της μη επιλογής τζαι μόνο μια φορά την ακολούθησα. Το δίλημμα υπάρχει τζαι ούτε εγώ έχω καλή απάντηση.
@the Idiot Mouflon
Αν πω τίποτε τωρά εννα με πεις ρεφορμιστή
Αγρινόν: «Γιατί να μην ανοίξουν π.χ. εργοστάσια /επιχειρήσεις όπου όλοι θα έχουν ίσο μέρισμα στη διοίκηση, κατάργηση του υπερ-κέρδους και δικαιότερη κατανομή του κέρδουςι;» Επειδή η παραπάνω φράση εν ερώτηση χωρίς απάντησην, εν για αυτόν που είπα ότι δεν ιξέρω άλλους ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ πολιτικής. Παράγοντες της επαναλαμβάννω είμαστιν όλοι μας, ακόμα οι ψηφιακές κουβέντες που κόφκουμεν δαμέ. Το «ίσως να μην είναι πλέον αναγκαίοι.» σαν ευχή εν καλόν με την προυπόθεσην ότι τζιείνον που εν να τους αντικαταστήσει εν καλλύττερον. Αμφιβάλλω όμως. Τζιειαμέ που η εξουσία δεν τους θεωρεί αναγκαίους εγινήκαν επαναστάσεις για να τους φέρουν πίσω. Όσα δε αναρχικά (τζιαι μή) αυτόνομα στέκια, επιχειρήσεις, αυτοοργανωμένα κλαπς, περιοδικά, καφενεία, μπουάτ, σκουάτ, εγνώρισα, η μόνη σταθερά ήταν ότι μετά τον πρώτον ενθουσιασμόν εγινίκαν ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ, με μόνην αυθόρμητην «αρχήν» τον νόμον που θέλει τον δουλευτήν να γαμιέται τζιαι τον κούνον να τσαμπουκκεύκει.
Στρατή λυπούμαι που σου καταλιούμεν τον χώρον τζιαι ελπίζω να μεν σου παντούμεν τους αναγνώστες.
Για να τελειώνουμεν Ασερά… άμα καταλάβεις το προσωπικό παράδειγμα συμπεριφοράς ως πρώτιστο εργαλείο παραγωγής πολιτικής…. σφύρα μου τζιαι εν’ να έρκουμε.
ΥΓ. Η αντικατάσταση από κάτι καλύτερο ως προυπόθεση έχει ξεπεραστεί, δεν αρκεί για να σταματήσει τον κόσμο… ειδικά τυς νέους..
Εγιω θέλω τον Στέφανο.
Ο Άνδρος τζαι ο Νίκος να τραβήσουν το κουπί τζαι να γλέπουν τον Στέφάνο.
@Αγρινό
Εμεις εκάμαμεν επιχειρήσεις συμμετοχικές.
Εξεκινήσαμε πριν 3 χρόνια τζαι σήμερα είμαστε 12 άτομα. Φυσικά αν δεν παράγεις έσhει αγγούρι να φαείς.
Ευκαιρίας δοθείσης να καταθέσω κι εγώ μερικές σκέψεις κι απόψεις τόσο για το θέμα που θίγει ο blogοδεσπότης Γιώργος Στρατής στο κείμενο της ανάρτησης του (τη διαδοχή στη Γενική Γραμματεία του ΑΚΕΛ), όσο και για το θέμα της συζήτησης μεταξύ the Idiot Mouflon και Aceras (την παραγωγή πολιτικής κι από ποιους).
1. Κατ’ αρχάς να πω ότι θεωρώ τη δήλωση του Δημήτρη Χριστόφια με την οποία φωτογράφιζε (εμμέσως πλην σαφώς) τον Άντρο Κυπριανού ως την προτίμηση του για Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ απρόσμενη, ατυχή και άκομψη (με ήπιους χαρακτηρισμούς), αλλά και άτσαλη (χοντροκομμένη κίνηση) και αντι-συντροφική. Τι είναι δηλ. το ΑΚΕΛ – οικογενειακή δυναστεία και θα ορίσει ή θα υπαγορεύσει τον διάδοχο του; Εκτός από αυτό όμως, σε μια εποχή που υπάρχει έντονος προβληματισμός μέσα στο χώρο της Αριστεράς για το ζήτημα της διαδοχής (εκλογής νέου Γραμματέα) κι όταν μάλιστα το λόγο θα έχουν ΜΟΝΟ τα 100 τόσα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, τι χρειάζονται τέτοιες δημόσιες δηλώσεις; Για να δημιουργούνται τάσεις εσωστρέφειας και αντιπαλότητας μέσα στο Κόμμα με αποτέλεσμα να αναλώνονται οι Αριστεροί σε συζητήσεις αν κάνει ή δεν κάνει (για Γενικός Γραμματέας) ο ένας ή ο άλλος, αναδεικνύοντας έτσι και τον παραγοντισμό ως τρόπο λειτουργίας του Κόμματος ή διαβάλλοντας πτυχές της (προσωπικής) ζωής του καθενός; “Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω”! Αν θα αλλάζαμε τον κόσμο με αγίους και οσίες θα δημιουργούσαμε χριστιανικά και φιλανθρωπικά σωματεία κι όχι πολιτικά κόμματα με ριζοσπαστικά προγράμματα. (Μ’ αυτά που λέω δεν παίρνω θέση υπέρ του Κατσουρίδη όπως πιθανό κάποιοι να εκλάβουν τα γραφόμενα μου, αλλά για να σταθώ κριτικά απέναντι σ’ ένα είδος χριστιανικού συντηρητισμού με τον οποίο γίνεται προσπάθεια (λόγω και των πιέσεων από τα αστικά κόμματα) να περιτυλιχτεί η Αριστερά, ευνουχίζοντας την έτσι από την αντικαθεστωτική, αιρετική και απομυθοποιητική φύση της!
2. Θα συμφωνήσω με τον Aceras ότι πολιτική (σήμερα) παράγουν (ακόμα) ΜΟΝΟ τα κόμματα, λόγω κυρίως των πολλαπλών και καλά στελεχωμένων μηχανισμών που έχουν αναπτύξει και των προσβάσεων που έχουν (ακόμα) σε μεγάλη μερίδα των πολιτών (που ίσως να διατηρείται και λόγω των πελατειακών σχέσεων μεταξύ κομμάτων και ψηφοφόρων). Οι όποιες άλλες κινήσεις έγιναν μέχρι τώρα ή γίνονται ακόμα και στις οποίες αναφέρεται ο the Idiot Mouflon (δημότες, δημοτικοί σύμβουλοι, καταναλωτές), δεν κατάφεραν να διαφοροποιήσουν αυτή την κατάσταση καθώς η εμβέλεια και δράση που ανέπτυξαν ήταν περιορισμένη (και στο χώρο και στο χρόνο), ενώ κάποιες κινήσεις πολιτών λειτούργησαν μόνο σε περιόδους εκλογών (κυρίως για την Τοπική Αυτοδιοίκηση). Άρα (και πάντοτε κατά τη δικιά μου γνώμη) τα πράγματα (τα πολιτικά δρώμενα) θ’ αλλάξουν ΜΟΝΟ με τη δημιουργία νέων πολιτικών οργανώσεων (κόμματων ή κινήσεων) με συγκεκριμένες θέσεις και προγράμματα και οι οποίες (οργανώσεις) θα έχουν προοπτικές σε βάθος χρόνου και των οποίων η λειτουργία δεν θα εξαρτάται από τους άλφα ή ωμέγα παράγοντες ή την μετεξέλιξη των υφισταμένων πολιτικών σχηματισμών και τη διαφοροποίηση της πολιτικής και των πρακτικών τους. Όλα τ’ άλλα (όπως και η κοινωνία των πολιτών) αποτελούν φιλολογίες και ουτοπίες ή περιορισμένης εμβέλεια και ζωής κινήσεις.
Anef_Oriwn
Κυριακή 4/1/2008 – 2:05 μ.μ.
@ Άνευ Χριστιανικής Ηθικής
Για χριστιανική ηθική θα μπορούσες να μιλήσει ο οποιοσδήποτε εάν κάποιος έμπλεκε το θέμα ηγεσίας με π.χ. το ότι κάποιος δεν πάει εκκλησία ή είχε φιλενάδα. Όπως ακριβώς έκαναν κάποιοι παλαιότερα για χάριν ενδοκομματικών αγώνων.
Δεν μπορείς να μιλάς για χριστιανική ηθική όμως όταν … για παράδειγμα (πάντα) αυτή τη φιλενάδα την ξυλοφορτώνεις, την πετάς σε ένα χαντάκι…. και όταν πάει στην αστυνομία για καταγγελία … τυγχάνει απέλασης την επομένη. Με αυτό το παράδειγμα δεν αναφέρομαι σε κανέναν συγκεκριμένα. Θέλω απλώς να κάνω ευδιάκριτη τη διαφορά των θεμάτων προσωπικής φύσεως και ηθικής με τα θέματα που άμεσα σχετίζονται με κατάχρηση εξουσίας, σοβαρότατες παραβάσεις του νόμου, κλπ. Άλλο το πρώτο, άλλο το δεύτερο.
Για να γίνει ξεκάθαρη αυτή η διαφορά, θα χρησιμοποιήσω και δεύτερο παράδειγμα. Το να κάθεται ένας πολιτικός σε ένα εστιατόριο και να βρεθεί το πιάτο του δίπλα από αυτό ενός εγκληματία / νονού της νύχτας … καλόν είναι να αποφεύγεται. Δεν αρκεί όμως για να διαγράψει κανείς τους αγώνες και την προσφορά του πολιτικού ή να προεξοφλεί ότι σε κρίσιμες στιγμές θα λειτουργήσει υπέρ της διαπλοκής αντί υπέρ του δικαίου.
Το να έχει όμως άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε εταιρείες π.χ. όπου τα αρχικά κοντράτα τα είχαν άτομα που αρχιαστυνόμοι ονόμασαν ως «δολοφονηθέντες δολοφόνους» και μετά αυτά τα κοντράτα βρέθηκαν στα χέρια πολιτειακών παραγόντων ή/και συγγενών τους… με συνδετικό κρίκο και προστάτες «δολοφόνους των δολοφόνων» και αρχινονούς… ε αυτό είναι πρόβλημα σοβαρό.
Ελπίζω αυτά τα υποθετικά παραδείγματα να έχουν κάνει σαφέστατη τη διάκριση μεταξύ ηθικολογίας και πραγματικής ανησυχίας για –νομικά ελεγχόμενες –συμπεριφορές
Ευχαριστώ.
@ the Idiot Mouflon,
Λαλείς ο Χριστόφιας να έκανε τις δηλώσεις του λόγω (νεο)χριστιανής ηθικής;
Πάντως τα «υποθετικά παραδείγματα» που παράθεσες παραμένουν στη σφαίρα του φαντασιακού (δηλ. της φαντασίας) αν δεν τους δώσεις σάρκα και οστά (δηλ. όνοματα)!!!
Anef_Oriwn
Δευτέρα 5/1/2008 – 5:36 μ.μ.
Οστά και σάρκα όμως έχει (και μάλιστα μπόλικη) η υποκρισία ορισμένων Άνευ.
Όλα όσα λένε εκείνοι που ενοχλήθηκαν επειδή ο εκλεκτός τους δεν «πήρε το δαχτυλίδι» είναι πράγματα που και εκείνοι και εκείνος έπραξαν στο παρελθόν. Ο ίδιος ο Χριστόφια ήταν ο καθ’υπόδειξη εκλεκτός. «Διάδοχος» στην επαγρύπνηση υπήρξε. Συντρόφους τους είχαν οι ίδιοι εκπαραθυρώσει παλαιότερα… ακριβώς με κατηγορίες του αέρα τύπου «ακόμη και τις γυναίκες τους ανταλλάσσουν». Το δε ριζοσπαστισμό είναι ακριβώς εκείνη η κλίκα που συνέτριψε μέσα στο ΑΚΕΛ.
Αλήθεια, θέλουν ορισμένοι να ακουστούν ονόματα; Θα τα ακούσουν καμιά φορά στα βραχέα και -με το συμπάθειο -θα κλάσουν πατάτες…
@ the Idiot Mouflon,
Η κουβέντα μας εξελίσσεται σε διαλογική (και περιορίζει κάπως τη συζήτηση), αλλά θα τη συνεχίσω λίγο ακόμα.
Έχεις τη φήμη Αγρινό, ότι λες τα πράματα με τ’ όνομα τους αλλά παρατηρώ ότι εδώ μάλλον γενικολογείς κι αοριστολογείς… Αν έχεις κάτι να πεις (και “… να ακουστούν ονόματα …”) πες το και ας τες … πατάτες να … κλάσουν ελεύθερα! Και αν από τη μια μεριά υπάρχει κλίκα από την άλλη δεν υπάρχει;
Anef_Oriwn
Τετάρτη 7/1/2009 – 8:28 μ.μ.
Για ένα γεγονός τόσο σημαντικό όσο η διαδοχή στο ΑΚΕΛ εν αναμενόμενο ότι εννα υπάρξει πολλή κουβέντα. Στο τέλος της ημέρας η συζήτηση εν καλό που μας κάμνει. Νιώθω όμως ότι (κυρίως στες εφημερίδες) κάπου υπεραναλύουνται τζαι πράματα που δεν θα μπορούσε λογικά να γίνουν άλλωσπως.
Εγώ αντιλαμβάνουμαι τα πιο απλά τα πράματα. Υποθέτω, έτσι που τη φαντασία μου, ότι ο Κατσουρίδης έπαιξε ένα παιχνίδι εξουσίας πριν τες προεδρικές με στόχο να γίνει κυρίαρχος μέσα στο κόμμα. Δυστυχώς (πάλε φταίει η φαντασία μου) υπερίσχυσε η φιλοδοξία του Χριστόφια, που τελικά εμπήκε υποψήφιος χωρίς καν να εν σίουρος ότι ο Κατσουρίδης εννα δουλεύκει για τζείνον αντί για τον μακαρίτη. Φυσικά ο Κατσουρίδης εδούλεψε τελικά για τον Χριστόφια, αλλά άμα κρούσεις γέφυρες μετά παίρνει τζαιρό για να τες ξανακτίσεις. Σίουρα παραπάνω που ένα χρόνο. Έτσι ο Κατσουρίδης εβρέθηκε στη δυσάρεστη θέση ο απερχόμενος να μεν θέλει με τίποτε να τον υποστηρίξει, τζαι συνεπώς να στραφεί προς την άλλη κατεύθυνση με τρόπο αποφασιστικό.
Έτσι ένι το πόκερ, άμα μπεις όλα μέσα ή κερδίζεις πολλά ή φκαίνεις που το παιχνίδι. Τζαι χωρίς τη στήριξη του Χριστόφια τα πράματα εν δύσκολα.
Αντιλαμβάνομαι ότι η συζήτηση είναι περί πολιτικής.
Έμένα, όμως, η αντίδρασή μου θα περιοριστεί στις ευχές, ώστε να σου εκφράσω την αγάπη και την εκτίμηση για την ευχή για ιδιόκτητο διαμέρισμα στη Μαδρίτη
Στο επόμενο ταξίδι μας, λοιπόν, κ. Στρατή!
Χ!
Το τι θέλω είπα το, αλλά τες λίρες μου θα τες κουμπίσω πας τον Κατσουρίδη.
Ε Στρατή, πάεις με ρε?
@xwrikos
Ίντα πιθανότητες διάς; Να το παίξουμεν αν είναι… Λαλείς τελικά το πολιτικό γραφείο να πει Άντρο τζαι η κεντρική επιτροπή να πει Νίκο;
Πως, σε πάω.
@Στρατής
Εβουννίσαν οι λίρες μου.
@xwrikos
Που δαμαί τζαι δα λάλε με απλά μάστρον