Συνήθως άμα ξεκινά η κυνηγετική περίοδος τα περτίτζια χώννουνται. Εκτός που την Κύπρο, που φκαίνει με τον σιηπέττο ο …Περδίκης.

Που τη μια αντιλαμβάνουμαι τη θέση του. Με τες απώλειες που είσιε τελευταία ο λαϊκισμός σαν πολιτική στάση τζαι προσωπική τακτική, ο άθρωπος ένιωσε βαρύ το κληροδότημα της ολικής σχεδόν ευθύνης για τη λασπολογία στο κυπριακό πολιτικό τοπίο. Οι καιροί είναι ομολογουμένως χαλεποί. Ο Πιττοκοπίτης δεν είναι πλέον βουλευτής, ο Ματσάκης αυτοκτόνησε πολιτικά, ο Λιλλήκας τζαι ο wannabe-Εθνάρχης εμπήκαν σε χειμερία νάρκη, ο Αναστασιάδης έβαλε ττερπιέ τους ακροδεξιούς στο ΔΗΣΥ. Πόσα να φτάσει ένα ΕΥΡΩΚΟ τζαι ο Περδίκης μόνοι τους; Desperate times require desperate measures.

Που την άλλη όμως πρέπει να ασχοληθούμε τζαι λίο με την ουσία. Ο κύριος Περδίκης κλαίει τζαι οδύρεται με κάθε ευκαιρία διότι δεν σταματούμε αμέσως τες συνομιλίες. Γραπτώς διαπιστώνει κόσμια ότι πρέπει «πρώτα να καμφθεί η αδιαλλαξία των Τούρκων και [...] να αναγκαστεί η Τουρκία να αποκτήσει πολιτική βούληση για συμβιβασμό (και να το δείξει εμπράκτως) και μετά να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις». Στες ομιλίες του όμως μπορεί να δει κάποιος στο πύρινο ύφος του πόσο πολλά τον ενοχλεί που υπάρχει ενεργή διαδικασία προς επίτευξη λύσης. Εν αντέχει καθόλου στη σκέψη ότι οι δύο ηγέτες συνομιλούν, έστω τζαι αν το ξέρει τζαι ο τελευταίος άσχετος ότι οι πιθανότητες επιτυχίας εν απειροελάχιστες. Φκάλλει σπυρούθκια στην ιδέα της ελπίδας. Εν τον ικανοποιούν τα απροσπέλαστα εμπόδια, θέλει οι προοπτικές να είναι μαθηματικά τζαι απόλυτα μηδενικές.

Φυσικά ο κύριος Περδίκης, επειδή όπως είπαμε μάλλον νιώθει την ανάγκη να διατηρήσει το μύθο της νομικής τζαι πολιτικής υπεροχής της Κυπριακής Δημοκρατίας ζωντανό, υποστηρίζει το ανέφικτο προσποιούμενος ότι εν το φυσιολογικό. Ένα εξίσου αφελές ερώτημα με τα ψευδοδιλήμματα του εν τζαι το απλό: αν μπορούμε να αναγκάσουμε την Τουρκία να κάμει ότι θέλουμε τότε γιατί εν το έκαμεν ο Τάσσος που ήταν της ίδιας πολιτικής ευστροφίας με τον κύριο Περδίκη; Αν έχουμε τη δύναμη τζαι την δυνατότητα γιατί εν κάμπτουμε την αδιαλλαξία των Τούρκων τζαι να επιτύχουμε τη λύση που μας αξίζει; Μήπως επειδή δεν μπορούμε, τζαι σταματώντας για λίο να συγχίζουμε τη μαλακία με το σεξ πρέπει να προσπαθήσουμε να κινηθούμε μέσω του διεθνούς παράγοντα προς ένα συμβιβασμό (με μικρές ελπίδες επιτυχίας) ή να αποδεχτούμε τη σταδιακή μονιμοποίηση της διχοτόμησης;

Τα πραγματικά ερωτήματα όμως, που εν τζαι πιο ουσιαστικά, εν άλλα. Ο ίδιος ο κύριος Περδίκης σε ποιες δυνάμεις βασίζεται; Σίουρα εννα συμφωνήσει μαζί μου ότι εμείς που είμαστε οι ηττημένοι χρειαζούμαστε πιο μεγαλόσωμους φίλους για να στριμώξουμε το νικητή στη γωνιά. Ποιες εν τούτες οι συμμαχίες που εννα μας επιτρέψουν να επιβληθούμε στην Τουρκία τζαι να την πείσουμε να αποδεχθεί όσα ζητούμε προτού να δεχτούμε (ναι, εμείς πρέπει να δεχτούμε σύμφωνα με τον κύριο βουλευτή) να παρακαθίσουμε σε συνομιλίες;

Ευτυχώς ο ίδιος απαντά τα ερωτήματα του. Αν γυρίσουμε προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε αντιμετωπίζουμε ένα οργανισμό που ήδη εδέχτηκε το καταστροφικό, σύμφωνα με τους Οικολόγους, σχέδιο το 2004, υποστήριξεν το τζαι εδήλωσε υπεύθυνα τζαι δημόσια ότι εν συμβατό με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η αντίδραση δαμαί εν αναμενόμενη. Εννα μας εξηγήσουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εν αξίες τζαι ιδανικά, όι συμφέροντα τζαι συμβιβασμοί. Τούτο εμπορούσε να το πιστέψω[*], αλλά ο ίδιος ο κύριος Περδίκης διερωτάται, αναγνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράματα «πως μπορεί μια ασήμαντη μειοψηφία πολιτικών και τεχνοκρατών να επιβάλλει την άποψη της σε 500 εκατομμύρια ανθρώπους, την ώρα που ολόκληρη η Ευρώπη σείεται από κινητοποιήσεις και απεργίες». Ε, φανταστείτε για το Κυπριακό που εν ασχολείται κανένας πολίτης πως μπορεί τζείνη η μειοψηφία να χειριστεί τους πολιτικούς ελιγμούς σε συλλογικό επίπεδο.

Μόνος του, ο κύριος Περδίκης, σημειώνει αλλού ότι «[θεωρεί] τη Βρετανική διπλωματία ως τον πλέον σταθερό εχθρό της Κύπρου και του λαού της», ενώ ταυτόχρονα γράφει για τη «μεροληπτική ερμηνευτική επιδιαιτησία των ενδιαφερομένων μερών (δηλαδή του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ΗΠΑ και βεβαίως της Βρετανίας)». Σχολιάζει την προσωρινή Καναδή εκπρόσωπο του Ο.Η.Ε. λέγοντας «πάω στοίχημα πως όταν θα της προτείνουμε να εφαρμόσουμε το πρότυπο της ομοσπονδίας της πατρίδας της θα ξινίζει τα μούτρα της». Κάτσετε τη μάππα χαμαί κύριε Περδίκη μου, τζαι όπως πάτε εννα πρέπει να γράψω λίστα για θυμούμαι πόσους πολιτικούς εχθρούς μας επισημαίνετε.

Να συνεχίσω; Διότι ο ηγέτης των Οικολόγων εκατακεραύνωσε τόσες πολλές φορές το διεθνή παράγοντα που νομίζω εν ο τελευταίος άθρωπος που νομιμοποιείται να ζητά στρατηγική διπλωματίας για κάμψη των Τουρκικών θέσεων. Είναι μάλιστα τόσο ακραίος στην ρεάλ πολιτίκ προσέγγιση του που με την εξής μονοκοντυλιά επροεξόφλησε τη διαχρονική στάση όλων των ξένων στο Κυπριακό: «Οι πραγματικοί λόγοι της κυρίας Ροτ, δεν εξέλειπαν με την αποπομπή του Τάσσου Παπαδόπουλου. Το απέδειξε η ίδια με την άρνηση της να αναβάλει το παράνομο ταξίδι της στην κατεχόμενη Κύπρο του Ταλάτ. Το απέδειξε η Ισλαμική διάσκεψη. Το απέδειξαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Λόρδου Χάνεϊ και η εφαρμογή της απόφασης του ΟΗΕ για αποπομπή του αμερόληπτου κ. Μόλερ. Δηλαδή, ‘όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν’». Τσουπ, μόλις εχάσαμε πολιτικές δυνάμεις στη Γερμανία, τα κράτη μέλη της Ισλαμικής διάσκεψης, τζαι για ακόμα μια φορά, τον Ο.Η.Ε. Μήπως εννα μας τανίσουν εξωγήινοι, κύριε Περδίκη μου, οξά εννα έβρεις κανένα σύμμαχο εχτός που τον Σαρκοζύ, που αντιλαμβάνουμαι εν το είδωλο σας λόγω αντι-Τουρκισμού.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που σε ούλλη του την αρθρογραφία εν υπάρχει ούτε ίχνος πρότασης για την τακτική που πρέπει να ακολουθηθεί, εκτός που γενικές τζαι ασαφείς αναφορές στες αξίες τζαι τα ιδεώδη για τα οποία όμως ο ίδιος υπογραμμίζει επανειλημμένα στην πλούσια αρθρογραφία του (με τον πιο ευθύ τρόπο μάλιστα) ότι εν ψεύτικα λόγια μπροστά στα συμφέροντα που ορίζουν τες διεθνείς σχέσεις. Αυτοαναιρείται χωρίς καν να τον πιέσει κάποιος. Ανόητα τζαι ατσούμπαλα. Τουλάχιστον υπάρχει μια συνέπεια στη στάση του, αυτή της ανευθυνότητας.

Ας τελειώσουμε με κάποια ερωτήματα για τες προθέσεις του κυρίου βουλευτή. Από που απορρέει η απόφαση του κυρίου Περδίκη να παουρίζει για την εθνική αντίσταση, να απαιτεί άμεση παύση των συνομιλιών, να αποκαλεί το Μητροπολίτη Μόρφου προδότη, έστω τζαι με έμμεσο τρόπο; Αννέν αλλού που τον τρώει τζαι αλλού κνίθεται ο κύριος Περδίκης, μήπως του αναλογούν τζαι οι ευθύνες για τες συνέπειες του λαϊκισμού του; Αξίζει η ψηφοθηρία να θυσιάζει τες (ούτως ή άλλως μάλλον καταδικασμένες σε αποτυχία) προσπάθειες συνομιλιών; Αξίζει η βουλευτική έδρα να ωθεί τον κόσμο σε επεισόδια, τόσο στον Πύργο όσο τζαι στη Μόρφου; Μήπως ο κύριος Περδίκης εν απόλυτα ικανοποιημένος να αγωνίζεται για το οικοσύστημα της μισής Κύπρου, αν για να το κάμνει πρέπει να εκλέγεται με τες ψήφους της ακροδεξιάς; Μήπως εν καλό για το μέλλον της πολιτικής ζωής να σταματήσουν κάποιοι να συμπεριφέρουνται σαν κράχτες εστιατορίου στο λιμανάκι της Πάφου;

Υ.Γ.: Όσοι Οικολόγοι φαίνουνται νούσιμα πλάσματα εν ενοχλούνται καθόλου που τούτες τες εξάρσεις; Ο κύριος Επίτροπος Περιβάλλοντος ας πούμε εν έσιει φωνή μέσα στο κόμμα τζαι περιορίζεται στο στενό αντικείμενο του, ή συμφωνούν ούλλοι τζαι ο Περδίκης εν απλά το μεγάφωνο;

[*] Σίουρα δυσκολεύκει με το γεγονός ότι το Ε.Δ.Α.Δ. πάει να αναγνωρίσει την Επιτροπή Αποζημιώσεων, τζαι να εξετάσει τη συμβατότητα του Κηδεμόνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Επίσης δυσκολεύκει με το γεγονός ότι η Ε.Ε. ευλογεί τες συνομιλίες τζαι αντιπαθεί την άρνηση συζήτησης, όπως εφάνηκε καθαρά με τον Τάσσο. Επίσης δυσκολεύκει με το γεγονός ότι οι μεγάλοι παίκτες της Ε.Ε. έχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα με την Τουρκία. Αλλά άτε σιόρ, ας το δεχτούμε για χάρην της συζήτησης…

Τετάρτη, 12/11/2008. Καταχωρήθηκε στα Πολιτικά