Ένα που τα πιο δύσκολα προβλήματα σε μεγάλους οργανισμούς είναι να εισάγεις νέες τεχνολογίες με τρόπο που να μπορούν μεσοπρόθεσμα να γίνουν modus operandi, χωρίς όμως να δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στο προσωπικό που εν σε μεγάλη ηλικία τζαι είτε εν μπορεί, είτε εν σου συμφέρει να το εκπαιδεύσεις. Στες μεταβατικές περιόδους, που τα νέα συστήματα τζαι μεθοδολογίες αντικαθιστούν τα προηγούμενα εν σημαντικό οι επικεφαλής να μπορούν να χειριστούν τες αναμενόμενες αντιδράσεις που το προσωπικό που νιώθει ότι ενναν ο χαμένος της υπόθεσης. Κάποιοι μπορεί να φοούνται ότι εννα απολυθούν, κάποιοι μπορεί να φοούνται ότι εννα εκτεθεί η τεμπελιά τους, κάποιοι μπορεί απλά να μεν έχουν εμπιστοσύνη στη τεχνολογία τζαι εν θέλουν να βρεθούν υπόλογοι χωρίς να φταίν αν πάει κάτι στραβά.

Φανταστείτε λοιπόν μιαν υπηρεσία στο δημόσιο που κάθε ομοιότητα της με την πραγματικότητα είναι πλήρως συμπτωματική. Αν ένας λειτουργός θέλει να στείλει μια επιστολή με την παλιά διαδικασία ξεκινά την χειρόγραφα, φωνάζει τον κλητήρα, ο κλητήρας μεταφέρει την δια χειρός στη γραμματέα σε κάποιο άλλο χώρο, η γραμματέας δακτυλογραφεί την τζαι τυπώνει την, ακολούθως στέλλει την με τον κλητήρα πίσω στο λειτουργό, ο λειτουργός κάμνει διορθώσεις, στέλλει την με κλητήρα ξανά στη γραμματέα, η γραμματέας δακτυλογραφεί τες διορθώσεις τζαι συνεχίζει με τη διαδικασία αποστολής (πρωτοκολλήσεις, αρχειοθετήσεις, αποστολή κλπ). Η διαδικασία μπορεί να πάρει τζαι μέρες!

Αφού εφοδιάσουμε λοιπόν το λειτουργό τζαι τη γραμματέα με ηλεκτρονικούς υπολογιστές τζαι εκτυπωτές, τζαι αφού δημιουργήσουμε ένα δίκτυο στο οποίο ζει τζαι ένα μηχάνημα φύλαξης αρχείων που εν προσβάσιμο τζαι στους δύο, η διαδικασία βελτιώνεται ως ακολούθως. Ο λειτουργός δακτυλογραφεί την επιστολή τζαι ανεβάζει την στο μηχάνημα φύλαξης αρχείων, η γραμματέας κάμνει οποιεσδήποτε διορθώσεις (προσθέτει λογότυπα, κάμνει συμβατικές τες γραμματοσειρές κλπ) τζιαι συνεχίζει με τη διαδικασία αποστολής. Ελαφρώς πιο γρήγορο θα έλεγα…

Σε έτσι περίπτωση όμως, πρέπει να αναμένουμε την αντίδραση του κλητήρα, ο οποίος εννα φοάται για τη δουλειά του. Στη συγκεκριμένη (φανταστική πάντοτε) υπηρεσία το πρόβλημα ήρτε που τη γραμματέα. Ας μη διερωτηθούμε γιατί. Το σημαντικό εν ότι επήεν στον προϊστάμενο της τζαι εδημιούργησε θέμα.

Δαμαί φτάνει η ώρα της κρίσεως για τον επικεφαλής. Ένας λογικός, όι τζαι πολλά εξυπνος άθρωπος, θα επερίμενε ο προϊστάμενος να της εξηγήσει τα εμφανή πλεονεκτήματα της νέας πρακτικής, τζαι να της υπενθυμίσει ότι στα καθήκοντα της υπάρχουν τζαι άλλες δουλειές που ισχυρίζεται ότι εν τες προλαβαίνει επειδή έσιει πολλύ φόρτο εργασίας.

Αντί αυτού, η απόφαση του προϊσταμένου ήταν να επανέλθει η προηγούμενη διαδικασία, τζαι να μελετηθεί το ενδεχόμενο απόσυρσης(!) του μηχανήματος φύλαξης αρχείων.

Αυτά συμβαίνουν στη φανταστική μας υπηρεσία, η οποία όμως άλλα ισχυρίζεται στην ετήσια ετήσια έκθεση της για το 2006. Τζι μέσα, ανάμεσα σε άλλα βλέπουμε τζαι τα εξής (οι κανονικές ετήσιες εκθέσεις γράφουνται με κανονική γλώσσα τζαι βρίσκεις τες με μια αναζήτηση στο Google οπότε ζήστε με την κυπριακή παράφραση):

«Έσιει που πέρσι που εβάλαμε κεντρικό μηχάνημα για να αναβαθμίσουμε το εσωτερικό δίκτυο. Η πληροφορική στο γραφείο μας εν πολλά διαδεδομένη τζαι λοαρκάζουμε σύντομα να έχουμε πλήρη τζαι μοντέρνα συστήματα για να αυξήσουμε την απόδοση μας τζαι να εξυπηρετούμε το κοινό καλλύτερα».

Είμαι πολλά περίεργος τι εννα λαλεί στην έκθεση για το 2007… κάτι παρόμοιο με:

«Τελικά αποφασίσαμε να μειώσουμε την απόδοση μας τζαι να κάμουμε την εξυπηρέτηση του κοινού πιο γέρημη αποσύροντας το μηχάνημα που το δίκτυο. Στο άμεσο μέλλον σκεφτούμαστε να αφαιρέσουμε τζαι το δίκτυο, τζαι τελικά να αφαιρέσουμε τζαι τους υπολογιστές που το προσωπικό».

Ευτυχώς που η φανταστική υπηρεσία έννεν νευραλγική…

Κυριακή, 26/10/2008. Καταχωρήθηκε στα Αμπελοφιλοσοφικά