Οχι Κυριάκο, δεν είναι αδύνατον να «σταματήσει» το Internet. Αυτό που οραματίζεσαι είναι πολύ πιθανόν να έχει πεθάνει ήδη ένα αργό, ήρεμο θάνατο. Είναι, μάλιστα, ήδη το θέμα πολλών βιβλίων το πώς ακριβώς μπορεί το Internet να καταλήξει σε οποιοδήποτε από τα δύο άκρα που φανατικά υποστηρίζουν είτε η τάδε, είτε η δείνα ομάδα.

Από τη μια μεριά υπάρχουν οι φανατικοί του «ελεύθερου Internet». Αυτοί που πιστεύουν ότι το διαδίκτυο είναι εξ’ ορισμού μια έννοια που δεν περιορίζεται, μια οντότητα που δε μπορεί με κανένα τρόπο να γίνει αντικείμενο ενός ασφυκτικού ελέγχου, που στραγγαλίζει κάθε πιθανότητα «ελεύθερης έκφρασης».

Από την άλλη, είναι η άλλη ομάδα. Αυτοί που με τις πράξει τους στρώνουν το δρόμο για ένα διαδίκτυο τόσο «1984″-ish, που μπροστά τους ο Μεγάλος Αδερφός θα χλώμιαζε από φόβο.

Είναι *πολύ* ενδιαφέρον το θέμα, αλλά δε χωράει σε ένα blog post κάθε λεπτομέρεια της περιγραφής που θα θελα ίσως να κάνω. Προς το παρόν, θα αρκεστώ σε ένα reference για το βιβλίο:

Lawrence Lessig. «Code, v2: Code is Law».
Διαθέσιμο online και από τις σελίδες http://www.code-is-law.org/

Σε αυτό το βιβλίο, ο prof. Lessig αναλύει με όμορφο τρόπο ποιές είναι οι πτυχές της κάθε ακραίας άποψης που ανέφερα παραπάνω. Τονίζει ότι ο κόσμος δεν είναι αναγκαστικά καλύτερος είτε στο ένα άκρο, είτε στο άλλο. Και τέλος, περιγράφει γιατί και πως υπάρχουν χιλιάδες ενδιάμεσες αποχρώσεις του «γκρι» μεταξύ των δύο απόψεων, ακόμα και γιατί κάποια από αυτές τις «γκρι» απόψεις μπορεί, τελικά, να είναι πιο επιθυμητή ως αποτέλεσμα.

Η όλη «φασαρία» με το blogging είναι μέρος, κατά τη γνώμη μου, του γενικότερου προβλήματος που υπάρχει με το «regulation» του Internet. Κι αφού είναι τέτοιο θέμα, πρέπει να προσπαθούμε περισσότερο να αποφεύγουμε τις ακραίες, ιδεαλιστικές αντιμετωπίσεις. Κανείς δεν έχει αντίρρηση ότι θα πρέπει να υπάρχει *κάποια* μορφή ελευθερίας στο διαδίκτυο. Κανείς δεν έχει αντίρρηση ότι θα πρέπει το διαδίκτυο να ευνοεί και να ενθαρρύνει την επικοινωνία, την εξέλιξη, το innovation, και γενικότερα να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «εργαλείο» για τη βελτίωση της κοινωνίας μας, και της κατάστασης του ανθρωπίνου είδους συνολικά.

Είναι στις λεπτομέρειες του πόσο regulation, πού θα υπάρχει, πώς θα γίνεται, και γιατί, που διαφωνεί ο κόσμος. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν είναι εύκολο να απαντηθεί με ένα νομοσχέδιο ή δύο. Μπορεί να πάρει πολύ καιρό

Τα προηγούμενα τα αναφέρω ως επιχείρημα ενάντια στην περαιτέρω νομοθετική ρύθμιση … ειδικά στο θέμα «ανωνυμία». Υπάρχουν ήδη μηχανισμοί.

τα ίδια προσπάθησε και η Αμερική πριν 10 χρόνια

το ιντερνετ είναι φτιαγμένο να αντέχει πυρηνική επίθεση
νομίζω θα αντέξει τους καλαμαράδες πολιτικούς..

απλά θα γεμίσουμε με ανώνυμους και ip hiders..

Υπάρχουν και μπλόγκερς εκτός Κύπρου. Σαν εμένα πως θα μπορούν να με σταματήσουν αν θέλω να σχολιάζω από το Λονδίνο για την κατάσταση στην Κύπρο; Ή γιατί να μην έρθουν οι άλλοι μπλόγκερς και να μου στέλουν με ήμεϊλ αυτά που θέλουν να πουν και εγώ να τα δημοσιεύω και να λέω είπε σήμερα ο τάδε.

Και σε πιο ακραία περίπτωση υπάρχουν και τα ήμεϊλς υπό την μορφή newsletter όπου αυτά θα είναι πιο δύσκολο να τα ελέξουν. Γενικά έχω την εντύπωση ότι οι τεχνικές δυσκολίες για την οποιαδήποτε κυβέρνηση που θέλει να περιορίσει τα μπλόγκς είναι πολλές και αν έχουν όρεξη και φαντασία οι μπλόγκερς θα δυσκολέψουν πολύ αυτούς που θα έχουν το άχαρο έργο να εφαρμόσουν την νομοθεσία.

Και αυτό που λέει το Αγρινό με τα IP χωρίς να είμαι ειδικός, είμαι σίγουρος ότι υπάρχει τρόπος να ξεπεραστεί. Όταν μπορούμε να ξεκλειδώσουμε την Πανδώρα δεν θα μπορούμε να ξεγελάσουμε την κυβερνο-αστυνομία της Ελλάδας ή της Κύπρου; Απλώς θα ανεβεί η αξία των χάκερς.

Κάτι παρόμοιο είπα και σε ένα άλλο μπλογκ αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία, όλοι ήθελαν να υπερθεματίσουν την ελευθερία της έκφρασης. Γενικά νομίζω υπάρχουν μπλόγκερς που κάποτε τα παίρνουν όλα πολύ στα σοβαρά και νομίζουν ότι θα βγουν στα οδοφράγματα και θα πολεμήσουν το «κατεστημένο». Σιγά μην λογοκρίνουν τα μπλογκς, ως συνήθως πολύς ντόρος για το τίποτα.