Καλούπια.

Χαμός για τα blogs στη μητέρα πατρίδα. Εν επαρακολούθησα πολλές λεπτομέρειες, αλλά από ότι εκατάλαβα κάποιοι κατηγορούνται για εκβιασμούς, τζαι κάποιοι εν δημοσιογράφοι τζαι συνεπώς πρέπει να βοηθήσουμε τα θύματα ελέγχοντας το περιεχόμενο των blogs. Κάπου βλέπω να προωθείται τζαι σχετική νομοθεσία.

Το άρθρο 19 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας ορίζει τες αρχές της ελευθερίας του λόγου. Στες πρώτες δύο παραγράφους ορίζεται το δικαίωμα λόγου τζαι έκφρασης, τζαι απαγορεύεται η λογοκρισία. Στην τρίτη παράγραφο, η οποία εν εξαιρετικά σημαντική, έχουμεν τες περιπτώσεις στες οποίες μπορεί να περιορίζεται η ελευθερία του λόγου, με πιο ενδιαφέρουσα για την κουβέντα μας την “προστασίαν της υπολήψεως ή των δικαιωμάτων άλλων”.

Η νομοθεσία, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, ΚΕΦ. 148, έρχεται να ρυθμίσει με ακρίβεια πότε το θεμελιώδες δικαίωμα στην αξιοπρέπεια πρέπει να υπερισχύει του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου. Το Ανώτατο Δικαστήριο ήδη αποφάσισε θετικά για τη συνταγματικότητα των σχετικών διατάξεων για δυσφήμιση του ΚΕΦ. 148 το Νιόβρη του 2002.

Φτάνουμε στο προκείμενο, τζαι θέλω να ασχοληθώ με δυο πράματα. Πρώτα, αν υπάρχει ανάγκη περαιτέρω μονοθετικής ρύθμισης ειδικά για τα blogs, ή αν θέλετε ειδικά για το διαδίκτυο. Για να προωθήσει κάποιος μια τέθκοια ιδέα, πρέπει να αποδείξει ότι το διαδίκτυο ως μέσο έσιει διαφορές που τα κλασσικά μέσα ΜΜΕ σε βαθμό που να δικαιολογούνται ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Στην πραγματικότητα εν υπάρχει τίποτε που να διαφοροποιεί τα blogs που οποιαδήποτε έντυπη, ραδιοφωνική ή τηλεοπτική μετάδοση πληροφοριών. Αν διαφωνεί κάποιος είμαι πάρα πολλά περίεργος να δω πως θα επιχειρηματολογήσει επί τούτου.

Το δεύτερο ερώτημα εν λίο πιο θεωρητικό. Κυκλοφορά ευρέως ένας κώδικας αυτορύθμισης τζαι βλέπω ότι αναρτήθηκε τζαι σε ικανό αριθμό κυπριακών blogs, τουλάχιστον σε τζείνα που διαβάζω εγώ. Για να είμαι ξεκάθαρος, διαφωνώ με την ιδέα των “συμφωνημένων αρχών”. Η έννοια της αυτορύθμισης εν αστεία όταν μιλούμε για ελευθερία του λόγου. Απλά αντικαθιστούμε την νομοθεσία με ένα καλούπι ηθικής τζείνων που εσυμφωνήσαν τον κώδικα με τον οποίο θέλουν να αυτορυθμίσουν τους άλλους.

Εν τζαι αμφισβητώ τες προθέσεις όσων εγράψαν τον κώδικα τζαι όσων των υιοθετήσαν. Βρίσκω λογικές σχεδόν ούλλες τες πρόνοιες του. Τζείνο που εν μου αρέσκει εν ο πουριτανισμός του να έχουμε έτσι κώδικα. Μπορεί να υπάρχει κάποιος που εν θέλει το blog του να εν πρόσκληση σε διάλογο, διαφωνία τζαι επικοινωνία, αλλά ένας μονόλογος που δέχεται σχόλια μόνο που όσους συμφωνούν. Μπορεί κάποιος να θέλει το blog του να εν ενημερωτικό. Μπορεί κάποιος να θέλει να γράφει επαγγελματικά (ήδη γίνεται στο εξωτερικό). Τούτα ούλλα εν εναντίον του κώδικα, αλλά εν τα βρίσκω προβληματικά.

Γενικώς είμαι της άποψης ότι η ελευθερία του λόγου έννεν ελευθερία άμα τη ρυθμίζεις pre-emptively. Αν το δικαίωμα της ελευθερία του λόγου συγκρούεται με κάποιο άλλο δικαίωμα, όπως το δικαίωμα της αξιοπρέπειας, την ισορροπία πρέπει να τη βρίσκουν τα δικαστήρια στη βάση της συγκεκριμένης υπόθεσης. Εφόσον θεωρούμε ότι τα θεμελιακά δικαιώματα εν ίσα, εν μπορούμε να αποφασίζουμε εκ προοιμίου ποια εν πιο ίσα που τα άλλα. Τούτο ισχύει στο νομοθετικό πλαίσιο, αλλά ισχύει τζαι στο ηθικό πλαίσιο.

Κατά την άποψη μου εν καλύτερα η αυτορύθμιση να εν αυτορύθμιση. Ούτε peer pressure πρέπει να ένι, ούτε ηθικός πουριτανισμός.

Τετάρτη, 05/03/2008. Καταχωρήθηκε στα Μετα-ιστολογικά

8 Αντιδράσεις από τους έξω

Αντιδράστε