Ας ξεκινήσουμε που τον Χριστόφια, που εν η πιο ήπια περίπτωση. Βασικά, ότι τζαι να του είπε ο επικοινωνιολόγος του, εν πρέπει να εκατάλαβε τίποτε. Εχτός αν του είπε ότι εν ήδη ο νικητής των εκλογών τζαι εν χρειάζεται να αλλάξει τίποτε. Ακόμα τζαι στην ανάκριση της Ειρήνης, του Πανταζή τζαι του Κωστάκη, υπό την αντικειμενική και έγκυρη επίβλεψη του Καρεκλά, που ήταν μοναδική ευκαιρία να τους πάρει στη βρύση τζαι να τους φέρει άποτους (είναι να τους φακκάς τον ένα πας τον άλλο, τζαι ούλλους πάνω στην Ειρήνη…) εκατάφερεν τα να σκάψει μόνος του λάκκους τζαι να πέσει μέσα (λέγε με μυστικές συμφωνίες τζαι τα αμέτρητα “έδωσα τη μάχη” που εδιορθώνουνταν αμέσως σε “τρόπος του λέγειν δηλαδή”). Σύντροφε είσαι δημοφιλής, δεν λέω, αλλά για να γινείς πρόεδρος πρέπει να πιάσεις 50% και μία ψήφο, τζαι όπως πάεις εν τα ξέρω. Άκου λίον του επικοινωνιολόγου σου γιατί τζείνος σκέφτεται ότι υπάρχει τζαι δεύτερη Κυριακή ενώ εσύ θωρείς μόνο την πρώτη.

Συνεχίζουμε με τον Κασουλίδη, που εν περίεργη περίπτωση. Που τη μια πρέπει να παραδεχτούμε ότι τζιαμαί που είδε ότι η επικιονωνιακή του πολιτική ήταν για τα μπάζα άλλαξεν την. Που την άλλη, ας δούμε πως εξεκίνησε τζαι που ένι. Ο Κασουλίδης έκτισε την εικόνα του πάνω σε μια λέξη: υπεράνω. Ήθελε να περάσει στο λαό ότι είναι υπεράνω κομμάτων (λέγε με κράτημα του ΔΗΣΥ στον πάγκο), υπεράνω του δημοψηφίσματος (λέγε με εν συζητούμε το ναι μας αλλά ενώνουμε το λαό), υπεράνω της πολιτικής ζωής της Κύπρου (λέγε με ευρωβουλευτή). Φυσικά τούτα μπορεί να επερνούσαν αν ήταν υποψήφιος πρόεδρος σε κάποια χώρα της Σκανδιναβίας, όχι της Μέσης Ανατολής (ούτε καν της Μεσογείου). Κάπου στην πορεία, εκατάλαβεν ότι τα ποσοστά του ήταν ανάλογα της απήχησης του (σκατά δηλαδή), τζαι άλλαξε τροπάρι. Τωρά έσιει αιχμή του δόρατος τον Αναστασιάδη μαζί με την ηγεσία του ΔΗΣΥ, τζαι μόνο μούχτι πουτάνες εν έταξεν του κόσμου ακόμα (14 μήνες θητεία, αύξηση προσφυγικής χορηγίας που 9 σε 40 χιλιάδες, κοτσάνια σε όσους πρόσφυγες εν σε Τ/Κ περιουσίες τζιαι μια σειρά άλλων ανεπίτευκτων αλλά ευφάνταστων υποσχέσεων). Φυσικά, που τον τζαιρό που άρκεψεν τες βλακίες τα ποσοστά του ανεβαίνουν σταθερά.

Τέλος, τι θα επερίμενε κάποιος που το στρατόπεδο Τάσσου; Είπεν ΟΧΙ τζαι στην επικοινωνία. Η μια γκάφα μετά την άλλη, που την πρώτη μέρα ως σήμερα, τζαι μάλλον ως την Κυριακή των εκλογών. Οι ηγετίσκοι αγνοούν πλήρως τες οδηγίες (ο Ομήρου ιδίως εν ο πλέον ανεπίδεκτος μαθήσεως). Οι αυλικοί εν έχουν καν τη δυνατότητα να αντιληφθούν τι εν η επικοινωνία (Κουλίες, Πιττοκοπίτηδες, Νικολούλουδοι του Τάσσου κλπ) πόσο μάλλον να την ακολουθήσουν τζιόλας. Ο ίδιος ο Τάσσος διά την εντύπωση παθολογικού ψεύτη. Αντί να διαχειριστεί τη ζημιά προσποιείται ότι εν υπάρχει. Τούτα ούλλα χωρίς να έχουμε καν σχολιάσει την τελευταία κίνηση ματ. Είδεν τα ποσοστά στην δημοσκόπηση τζαι το άλλο πρωί ανακοίνωσε πακέτο το οποίο επροκάλεσε σε ούλλους γέλιο. Ο Υπουργός Οικονομικών γελά με τζείνο το υστερικό γέλιο που θωρείτε στες ταινίες, ο κοσμάκης με το γελόκλαμα που εκατάλαβε ότι για χάρην εκλογών όσα εν εδίνουνταν για ένα χρόνο τωρά εδοθήκαν σε μια μέρα, τζαι οι αντίπαλοι του γελούν μάλλον με ικανοποίηση γιατί έτσι πάσα ούτε στα γόνατα να τον επαρακαλούσαν εν τους εδίαν.

Το βασικό συμπέρασμα εν ότι έχουμε πολιτικούς που είτε εν αντιλαμβάνουνται τη σημασία της εικόνας σε μια προεκλογική περίοδο είτε θεωρούν ότι τζείνοι ξέρουν καλύτερα την επικοινωνιακή στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουν που οποιονδήποτε επικοινωνιολόγο. Αν υπήρχε πραγματική διάθεση από μέρους των υποψηφίων να στήσουν εικόνα τότε εν θα εφέρναν καλαμαράδες επικοινωνιολόγους, που εμφανέστατα εν έχουν ιδέα σε τι τζαι με ποιο τρόπο ανταποκρίνεται ο Κυπραίος ψηφοφόρος. Που την άλλη, άμαν ο κόσμος ανταποκρίνεται παραπάνω στην μαλακία, ποιος χρειάζεται καν την επικοινωνία;

Δευτέρα, 10/12/2007. Καταχωρήθηκε στα Πολιτικά