Κεφάλια μέσα.

Παρασκευή, 07/09/2007

Οι διακοπές ήταν γεμάτες χάιλαϊτς. Η Κουάλα Λουμπούρ έσιει έναν ανεξήγητο δικό της ρυθμό, το νησί Τιομάν εν τούτος ο παράδεισος που μόνο στες ταινίες τον εξαναείδα, η Σιγκαπούρη εν η πιο τακτοποιημένη πόλη που επερπάτησα στη ζωή μου, τζαι το Βιετνάμ εν μια τεράστια καρτ-ποστάλ, που πλανιέσαι μέσα της άφωνος, ή μάλλον παράφωνος. Κορυφαία στιγμή το μαυσωλείο του Χο Τσι Μιν. Να κυστίζει ο Χριστόφιας.

Εν τέλεια να ξυπνάς το πρωί σε ενα τέλειο διαμέρισμα στην πλαγιά ενός λόφου με τη ζούγκλα πίσω σου τζαι το κέντρο της Κουάλα Λουμπούρ μπροστά σου.

Τη νύχτα να κάθεσαι στο μπαλκόνι τζαι οι πύργοι Πετρόνας να φωτοβολούν προς το άπειρο, ενώ ο πύργος της Κουάλα Λουμπούρ να εν φωτισμένος με τα εθνικά χρώματα της Μαλαισίας για να γιορτάσει τα πενήντα χρόνια ανεξαρτησίας της.

Πέντε ώρες στο λεωφορείο τζαι δυόμισι με τη βάρκα πριν φτάσουμε στο νησί Τιομάν. Αδιαπέραστη ζούγκλα στο εσωτερικό, τζαι διάσπαρτα σπιτάκια στην παραλία, με πίθηκους, τεράστιες σαύρες, τζαι κουνούπια που σε πίνουν μονορούφι να κυκλοφορούν αμέριμνα.

Ένα κομμάτι ψωμί τζαι μια μάσκα εν αρκετά για να σε βάλουν μέσα στη μέση ενός ενυδρείου με εκατοντάδες πολύχρωμα ψαρούθκια τζαι κοράλλια. Να φκαίνεις έξω τζαι να απλώνεις στην άμμο, ενώ λία μέτρα πίσω σου να χρειάζεσαι σπαθί για να μπεις μέσα στη βλάστηση.

Επόμενος σταθμός η Σιγκαπούρη, η πιο law and order πόλη του κόσμου. Δεν υπάρχουν σκουπίδια, δεν υπάρχουν ακούρευτα γρασίδια ή ακλάδευτα δέντρα, τζαι είμαι σίγουρος ότι η πόλη έσιει υπαλλήλους που ξυπνούν στες τρεις το πρωί τζαι ξαναβάφουν ούλλες τες γραμμές πορείας πάνω στην άσφαλτο για να εν τέλειες την επόμενη μέρα. Φυσικά, οι Καθολικοί είναι παλαβοί ακόμα και στες Ασιατικές χώρες.

Το μουσείο της Σιγκαπούρης εν που τα πιο προσεγμένα μουσεία που είδα (όπως τζαι η υπόλοιπη πόλη). Γεμάτο με διαδραστικές οθόνες αφής που σου εξηγούν τα εκθέματα, τζαι ένα στήσιμο που θυμίζει παραπάνω έκθεση τέχνης παρά μουσείο.

Την πιο μεγάλη γοητεία όμως είσιε την καθαρά το Βιετνάμ. Στο Χανόι μπορείς να ξοδέψεις εκατό δολάρια αγοράζοντας φαΐ για δύο μήνες, δύο γυναίκες για μια νύχτα, ή μια φανέλλα Lacoste. Στους δρόμους εν μετρούν ούτε φώτα τροχαίας, ούτε λωρίδες κατεύθυνσης. Ο ταξιτζής που εφώναξα μια φορά εχτύπησε μια μοτόρα τζαι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος εν εσυκγινηθήκαν καν να δουν έχουν ζημιά. Το να διασταυρώσεις το δρόμο είναι εξτρίμ σπορτ.

Το Βιετνάμ εν έσιει να ζηλέψει τίποτε που τους άλλους κομουνιστές του κόσμου. Ο «θείος» εν αγαπητός που ούλλο τον κόσμο, τζαι το κουμουνιστικό κόμμα έκαμεν τα πλακάκια με τες πολυεθνικές. Όπου γυρίσεις εν μια φωτογραφία ή ένας ανδριάντας του Μακαρίου (συγνώμη, λάθος) του Χο Τσι Μιν.

Τα αυτοκίνητα πηέννουν με πενήντα στον αυτοκινητόδρομο τζαι γυρίζει σου που εν τόσο χάος, φτάνοντας όμως στον κόλπο Χα Λονγκ χάνεσαι. 1969 αν θυμούμαι σωστά νησάκια μοιάζουν με πάπιες, κάττες, τζαι κόκορες που μαλλώνουν τζαι διάφορα άλλα ευφάνταστα όντα. Ο ξεναγός μας εν ένας πολλά συμπαθητικός συνομίληκος μας που εν παντρεμένος, έσιει δυο μωρά, τζαι ζει με τη μάμμα του.

Φεύγοντας που το Βιετνάμ εν καιρός να επιστρέψουμε στην Κύπρο. Damn it. Φτάνοντας πίσω ανακαλύπτω ότι το γιασεμί που ετζοίμησα πριν που πολλούς μήνες, τζαι έφτασε να ξεράνει σχεδόν τέλεια που τον καύσωνα όσο τζαι αν το επότιζα, επόλισε. Εχάρηκα πάρα πολλά που εν το εγκατέλειψα τζαι τελικά άντεξε. Άραγε πότε εννα ξανανιώσω την ηρεμία του Χα Λονγκ…