Κάθε φορά που πάω να γράψω για το Εθνικό Συμβούλιο (ΕΣ) αποφασίζει κάποιος να το επαναφέρει στην επικαιρότητα τζαι αναβάλλω το. Επειδή όμως έλειπα την περασμένη εβδομάδα τζαι εν άκουσα τίποτε, εννα προσποιηθώ ότι εν το εκμεταλλεύκεται κάποιος πολιτικά αυτή τη στιγμή.
Το ΕΣ εν μεγάλη εφεύρεση. Πολλοί θα ισχυριστούν ότι ήταν πνευματικό παιδί του Μακαρίου, που ανακάλυψε εξάλλου ούλλα τα καλά τζαι χρήσιμα πράματα σε τούτο τον κόσμο, εχτός που το Ίντερνετ, που το ανακάλυψε ο Αλ Γκορ. Στην πραγματικότητα ο Εθνάρχης, όντας εξαιρετικά σιεηττάνης, εσέρβιρε ξαναβρασμένα μακαρόνια με διαφορετικό περιτύλιγμα.
Ας αρχίσουμε όμως από την αρχή. Πίσω στα πέτρινα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η Εκκλησία της Κύπρου (ΕτΚ) ήταν στην κορυφή της Κυπριακής τροφικής αλυσίδας. Ήταν αφορολόγητος φοροσυλλέκτης, με επίσημα διοικητικά δικαιώματα παραχωρημένα που τον ίδιο το Σουλτάνο. Οι κύριες ασχολίες της ήταν η συσσώρευση υλικών αγαθών (κυρίως ευγενών μετάλλων και ακίνητης ιδιοκτησίας), το ρουφιάνεμα κάθε προσπάθειας εξέγερσης στο Σουλτάνο, τζαι η παραχάραξη της ιστορίας. Λόγω έλλειψης φυσικών εχθρών, η φάση επήεννε καλά για καμιά πεντακοσιά χρόνια.
Σε κάποια φάση οικονομικής στενότητας, η Οθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να μας νοικιάσει στους Εγγλέζους. Στην αρχή η ΕτΚ εν ανησυχούσε ιδιαίτερα, θα εμπορούσε να συνεχίσει τες ασχολίες της, με μόνη διαφορά ότι άλλαξε ο αρχιμάστρος. Δυστυχώς όμως επροκύψαν προβλήματα. Οι Εγγλέζοι αρκέψαν να θέλουν δημόσια υπηρεσία για να μαζεύκει τους φόρους, η αποικιακή κυβέρνηση ανέλαβε τη διοίκηση τζαι ξαφνικά επροκύψαν τζαι οι κουμουνιστές να μιλήσουν για εθνικά ζητήματα. Γάμησέ τα…
Το Γενάρη του 1945 ο Τοποτηρητής Λεόντιος (ο γνωστός Λεόντιος που επέθανε «μυστηριωδώς» πριν να ποσαραντώσει στο Θρόνο) ίδρυσε το Γραφείο Εθναρχίας (γνωστό αργότερα τζαι ως Εθναρχία, Εθναρχικό Συμβούλιο και διάφορα άλλα, εμείς θα το λέμε ΓΕ για συντομία). Για να καταλάβετε περίπου το ρόλο του, ο Μητροπολίτης Κερύνειας έστειλε τηλεγράφημα περίπου ένα χρόνο μετά στον Αρχιμανδρίτη Αρνόπουλο, το οποίο εδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελευθερία», σύμφωνα με το οποίο
Είναι καθήκον της Εκκλησίας να αποσπάσει την ενωτικήν ιδέα από τους κομουνιστάς, οίτινες καπηλεύονται αυτήν υπέρ αντιαγγλικών σκοπών τρίτων και ηγηθεί Παγκυπρίου μετώπου, εργαζομένου δια την Ένωσιν εντός του πλαισίου της Ελληνοαγγλικής φιλίας. [*]
Θυμάστε που ελέγαμε για τες ασχολίες της ΕτΚ πιο πάνω; Μπορείτε εύκολα να δείτε ότι την τρίτη ασχολία συνεχίζει την ως τες μέρες μας, αφού αν ρωτήσετε τον πρώτο τυχόντα εννα σας πει για τον αντιαποικιακό χαρακτήρα της ΕτΚ τζαι τες προσπάθειες της για «αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού». Ξεφεύγουμε απο το θέμα μας όμως, που εν το ΓΕ.
Το ΓΕ ήταν καλή ιδέα. Η συναρπατζιά συνεργατών του Βρεττανικού στέμματος εμπορούσε να συνεδριάζει κεκλεισμένων θυρών τζαι να χαράσσει στρατηγική. Η στρατηγική βεβαίως, συνοψίζεται σε μερικές αράδες. Να συνεχίσουμε την αγαστή συνεργασία μας με τη Βασίλισσα από διορισμένες κυβερνητικές θέσεις, να εμποδίσουμε οποιαδήποτε διεξαγωγή εκλογών γιατί οι κουμουνιστές εν επικίνδυνα δημοφιλείς, να βυζάννουμε συνέχεια την Ένωση για να μεν μας φάει τον κόσμο μια διεκδικητική στα εθνικά θέματα αριστερά, τζαι να φκαίνουμε να λαλούμε του κόσμου ότι εμείς τζαι κανένας άλλος εννα τον ελευθερώσουμε που τους Εγγλέζους τζαι να τον δώκουμε της μητέρας Ελλάδας.
Εν θα μπούμε σε λεπτομέρειες για το ΓΕ διότι έννεν τζαι πολλά σημαντικές. Σημαντικό εν το μοντέλο λειτουργίας του. Είναι μια τακτική γνωστή με διάφορες παραλλαγές. Ίσως να την έχετε ακούσει ως «αλλού θωρώ αλλού πασάρω», ή τζαι ως «άλλα μας εδείξαν, άλλα μας εμπήξαν». Στο επόμενο μέρος θα κάμουμε μιαν ανασκόπηση της εξέλιξης του ΓΕ στο ΕΣ, μετά την ίδρυση της τρισκατάρατης Κυπριακής Δημοκρατίας.
[*] Κλεμμένο που τη Διασκεπτική του Κατσιαούνη.
Να μου επιτρέψεις να σου θυμίσω ότι λίγο αργότερα -μετά τον εμφύλιο -η Ελλάδα ανέπνεε με πνεμύμονες βρετανικούς και αμετικανικούς… Τάδε έφη Γεώργιος Παπανδρέου senior το 50 … που όμως το 59 -ως αντιπολίτευση -εναντιώθηκε στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου διότι προνοούσαν ανεξαρτησία και όχι ένωση.
Ζητούσαμε δηλαδή να αποτινάξουμε τον εγγλέζικο ζυγό για να ενωθούμε με μια χώρα εξαρτημένη από τους Άγγλους. ΜΧΧχχχχμμχμμχμμχμμχμμχμμχμμχμμχμμχμμχμμμμμ …
i ethniki enotita ine mia payida
oi proletarioi den ehoune patrida
Ενόμιζα ότι οι Οθωμανοί επαραχωρήσαν την Κύπρο στους Άγγλους επειδή οι Άγγλοι εβοηθήσαν τους Οθωμανούς στο Ρωσσο-Τουρκικό πόλεμο 1877-78.
Η ΕκΤ δεν φταίει αν οι Οθωμανοί είχαν ιδιόρυθμο τρόπο να διευθύνουν την αυτοκρατορία τους με βάση το θρήσκευμα και όχι φυλετικά, γλωσσικά ή άλλα κριτήρια.
Επίσης η ΕκΤ μπορεί να ήταν υπεύθυνη για τον νομοταγή βίο των Χριστιανών του νησιού, αλλά δεν ήταν και τόσο απλά τα πράγματα. Ο Κυπριανός εκρεμμάστηκε, όχι επειδή ήταν επαναστάτης όπως υποστηρίζει η ρομαντική ελληνοκυπριακή ιστορία του έθνους (σε τούτο είσαι σωστός, παραχάραξη της ιστορίας έκανε η ΕκΤ αλλά πρώτοι και καλύτεροι ήταν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι εθνικόφρονες) αλλά επειδή απέτυχε στα καθήκοντα του ως φύλακας της τάξης.
Δηλαδή και εγώ αν ήμουν αρχιεπίσκοπος μάλλον θα επροτιμούσα να τα έχω καλά με τους Οθωμανούς παρά να βρεθώ κρεμμασμένος, έστω και αν ύστερα με εκάμναν (κατα λάθος) ήρωα, ή εθνομάρτυρα.
Η ΕτΚ δεν εχώνευε τους κομμουνιστές επειδή ήξερε πόσο καλά περνούσαν οι παπάδες στην Σταλινιστική Ρωσσία – ήταν θέμα επιβίωσης.
Ο εθνικοαπελευθερωτικός ρόλος της ΕτΚ εδραιώθηκε στην δεκαετία του 1950 με τον Μακάριο. Και τούτο το σημείο το προσπερνά η ανάλυση σου. Για να είμαστε δίκαιοι ο Μακάριος έκοψε κάθε επαφή με τους Εγγλέζους και έκανε και αγώνα, δεν έμεινε στα λόγια. Τώρα για τον χαρακτήρα του αγώνα και τις συνέπειες του αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Στο αντίποδα οι κομμουνιστές ήταν εξίσου συγχισμένοι. Μετά την αποτυχία της Διασκεπτικής εγίναν περισσότερο ενωτικοί από τους ενωτικούς και ήθελαν ένωση εδώ και τώρα, χωρίς συμβιβασμούς. Και το καλύτερο ενώ αποκαλούσαν την ελληνική κυβέρνηση μοναρχοφασιστική αξιώναν ένωση εδώ και τώρα. Τούτη την στάση του ΑΚΕΛ ποτέ δεν την εκατάλαβα.
@The Idiot Mouflon: Τζαι λίο αργότερα ο Johnson αν αθυμούμαι σωστά υπενθύμιζε μας τι παθαίνει το κουνούπι άμα σουξουλά πολλή ώρα τον ελέφαντα.
@Φικρής: Τούτο λαλείς το λόγω precarity ή λόγω ταξικής ενότητας; Πάντως τελευταία διακρίνω μια ρεφορμιστική νότα στα σχόλια σου στες Φάλιες, μπας τζαι εν είσαι καλά; Χεχεχε.
@Sceptic_Anonymous: Πολλά σωστό το πρώτο, δε διαφωνούμε.
Στο δεύτερο διαφωνούμε. Το να λαλείς ότι εν φταίει η ΕτΚ για τους ιδιόρυθμους τρόπους διοίκησης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας εν ισοδύναμο με το να λαλείς ότι ο Σαμψών εν έφταιε για τους ιδιόρυθμους τρόπους διοίκησης της Χούντας. Εγώ νομίζω έφταιε για την επιλογή της να συνεργαστεί τζαι να στηρίξει ενθέρμως τον καταπιεστή. Υπάρχουν τζαι άλλες πιθανές στάσεις ανάμεσα στο μισθοφόρο ρουφιάνο τζαι τον κρεμμασμένο στην πλατεία.
Πάμε στον κίνδυνο επιβίωσης της ΕτΚ που τους κουμουνιστές: πιστεύκω πως δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει, ούτε θα υπάρχει τα επόμενα εκατό χρόνια. Κατ’ ακρίβεια βρίσκω το τζαι αστείο. Σοβαρά όμως, τα αρχεία που έσκαψε ο Κατσιαούνης γράφοντας τη Διασκεπτική δείχνουν ξεκάθαρα ότι έγνοια της ΕτΚ ήταν η διατήρηση του οικονομικού τζαι πολιτικού ελέγχου υπό το Αγγλικό καθεστώς. Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται καν οποιαδήποτε ανησυχία, πόσο μάλλον φόβος, για επιβίωση της, ούτε πραγματική ειλικρίνεια για το στόχο της Ένωσης.
Εν βλέπω πως προσπερνώ την παραχάραξη της ιστορίας που την ΕτΚ (γιατί εκεί εντάσσεται ο εθναρχικός-απελευθερωτικός της ρόλος). Αντίθετα, συμφωνούμε απόλυτα.
Τέλος, έσιεις δίκαιο. Όσο τζαι να προσπαθεί ο Κατσιαούνης να δικαιώσει το ΑΚΕΛ, η σωστή στρατηγική ήταν πιο κοντά στο Σέρβα παρά στο Φιφή. Δυστυχώς ο Φιφής έπεισε ότι εν πιο σωστό να μπουν σε μια κούρσα εθνικοπατριωτισμού με τη δεξιά παρά να επωμιστούν το ρίσκο απονομής ευθύνης που το λαό για τυχόν αποτυχία του προτεινόμενου συντάγματος[*]. Άσε που είπε τους ο Ζαχαριάδης ότι κερδίζει λίους μήνες πριν τον λιώσουν τζαι επιστέψαν τον.
[*] Ακόμα μια περίπτωση αποφυγής ρίσκου. Όπως τζαι με κάθε προσπάθεια του ΟΗΕ για λύση του Κυπριακού, έτσι τζαι τότε επροτιμήσαμε το στάτους κβο (τη στυγνή καταπίεση του Παλμερικού συστήματος) παρά την εισαγωγή ενός συστήματος που αν και καλύτερο που το στάτους κβο, υστερούσε τρομακτικά που το ιδεατό τζαι απαιτούσε την καλή θέληση της άλλης πλευράς (των Εγγλέζων τότε) για να εξελιχτεί σε κάτι χρήσιμο, ή σε βήμα εξέλιξης.