Lexi_penitas, αν ο Χρυσάνθου επροσπάθησε να ξύσει πληγές με το έργο (που άμα το δεις εννά καταλάβεις ότι έννεν έτσι) τότε ήταν μια σκέττη αποτυχία η προσπάθεια του. Το έργο έννεν για την πολιτική ιστορία της Κύπρου αλλά για τον έρωτα του Ομέρη τζιαι της Ροδούς που στην αρχή ετάϊσεν τον χυλόπιτα η–η–η να μεν την χαρακτηρίσω.

Στην πραγματικότητα–τζιαι μπαίνω στο film-critic mode μου τωρά–το σενάριο του Χρυσάνθου εν πολλά αδύναμο λόγο του ότι εν ασχολείται αρκετά με την πολιτική ιστορία της Κύπρου. Ασχολείται μαζί της εντελώς επιφανειακά απλά για να σου δώκει το background του Love Story για να καταλάβεις γιατί η Ροδού τζιαι ο Ομέρης εν εμπορούσαν να εν μαζί.

Το έργο δεν αναφέρεται σε σημαντικά πολιτικά γεγονότα, ούτε καν σε λιγότερο σημαντικά, εν πολλά ασαφής τζιαι γενικές η αναφορές του. Ένας που εν ξέρει για την ιστορία της Κύπρου εν θα καταλάβει τι στο καλό γίνεται, εννά συγχυστεί ως τζιαμέ που εν πάει άλλο. Η αλήθκεια εν πως τζιαι οι παραπάνω Κυπραίοι αν την δουν εννά συγχυστούν τζιαι εν θα ξέρουν ακριβώς τι γίνεται σε πολιτικό επίπεδο ή σε ποια συγκεκριμένη ιστορική φάση βρίσκεται το έργο.

Spoiler Warning–ακολουθεί περιγραφή των αγαπημένων μου φάσεων:

1) Η Ροδού τζιαι ο Ομέρης βουρούν, συναντιούνται στην μέση των φυλακίων, αγκαλιάζουνται τζιαι σφυρούν τους οι σκοποί.

2) Που πιάνει η κάμερα που ψηλά τους 2 όχλους Τ/Κ τζιαι Ε/Κ να κάθουνται μικτά τζιαι να πίνουν κονιάκ τζιαι ψήνουν στα κάρβουνα, τζιαι μόλις φκαίνουν έξω οι «αφεντάδες» μετά που τους έσσιεσεν καλά-καλά ο «Ττόμης» (:P) τζιαι έδωκεν τζιαι τον πάτσο του γλοιώδη τύπου, βουρούν αμέσως τζιαι χωρίζουνται πάλε σε 2 όχλους.

Καλή η προσπάθεια μα χρειάζεται πλέον άμεση τριβή το οίδημα.

SMS: Επειδή οι ευχές για το 2006 δεν «έπιασαν», φέτος δεχόμεθα και χρηματικές εισφορές…

εγώ δεν είχα την ευκαιρία να δω την ταινία αλλα από τα πολλά που διάβασα ειναι φανερό ότι ο Π. Χρυσάνθου προσπάθησε να ξύσει πληγές. Αυτές τις πληγές που υπάρχουν στο κορμί της Κυπρου από τον καιρό της κυοφορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι πληγές από τις δολοφονίες του Μένοικου και τόσων άλλων απλά και μόνο γιατί εκφραζαν διαφορετικές απόψεις και είχαν διαφορετική ιδεολογία από την κυρίαρχη εθνικιστική αντικομμουνιστική του Γρίβα και της ΕΟΚΑ ακόμα τρέχουν αίμα και πύον.

Πως θα ανέμενε κάποιος να κλείσουν όταν ο υπευθυνος του εκτελεστικού της ΕΟΚΑ, ο Δευκαλίωνας κατά κόσμο Τάσσος Παπαδόπουλος, είναι προεδρος αυτης της εκτρωματικής δημοκρατίας.

Πως θα ανέμενε κάποιος να κλείσουν όταν οι εκδότες, οι καναλάρχες αλλά και οι δημοσιογράφοι θεωρούν αυτά τα ζητήματα ταμπού και λογοκρίνουν όποιον επιμένει στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Τέλος πως θα ανέμενε κάποιος να κλείσουν όταν το ΑΚΕΛ που δεκάδες μέλη του δολοφονήθηκαν και όσο η κυβερνηση Κληρίδη ήταν στην εξουσία ζητούσε δικαίωση των αδικα δολοφονηθέντων, τωρα που είναι η ίδια στην εξουσία κάνει απλά την πάπια. Δεν θέλει βλέπεις να φέρει σε δυσκολη θέση τον εκλεκτό της ο οποίος ακόμα και το 1999 επανέλαβε τους ισχυρισμούς για προδότες σε πρόλογο βιβλίου. Για όσους ενδιαφέρονται να ενδιατρίψουν στο θεμα, διαβάστε αυτό.