Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, την οποία προσπαθώ εναγωνίως να επισπεύσω. Θεού θέλοντως (αν υπάρχει μάλλον εν με συμπαθεί τζαι ιδιαίτερα ούτως ή άλλως) τζαι ΑΗΚ επιτρεπούσης (εν πιο πιθανό να μας βοηθήσει ο Θεός). Ευτυχώς η ΑΤΗΚ αποφάσισε να αποσχιστεί που την ιστορία, τζαι τωρά εννα συνδεθώ ξανά μετά που εν-θέλω-να-θυμούμαι-πόσους μήνες χωρίς ίντερνετ. Ο καναπές κάθεται στο λιμάνι, τζαι το τραπέζι εν κάπου μέσα στη θάλασσα. Ελπίζω ο Νίκος να μεν πάθει ανεύρυσμα που εννα επικοινωνήσω μετά που τόσο καιρό για το φως.
Αύριο πάω Θεσσαλονίκη. Θα κάτσω μέχρι την Κυριακή.
Bon Voyage
Το μπιλιάρδο χάθηκε στον δρόμο; Καλό ταξίδι βρε!
Prosehe pou tis zartinieres.
Thessaloniki? Kartashikes diakopes?
Αν δεις το τραπεζούι σου που τζιπάνω, σιαιρέτα το! Χεχε! Καλό ταξίδι George μου!
καλό ταξίδι Γιώργο κ καλά να περάσεις.
κ ένα κόμμεντ από το διαμέρισμα – χωρίς δρόμο, αλλά από τώρα με ιντερνετ!