Φανταστείτε ότι πίνετε το φραπέ σας σε ένα καφέ στη Λευκωσία, τζαι περνώντας ένας άγνωστος πιάνει το πορτοφόλι σας. Αν δεν τον δείτε κρατά τα λεφτά σας τζαι φεύκει. Αν τον δείτε τζαι προσπαθήσετε να του ζητήσετε το λόγο, η απάντηση του είναι ότι εν κατά λάθος(!) που το έπιασε, τζαι να περάσετε που σπίτι του(!) σε τρεις μέρες(!) να σας το δώσει πίσω.

Υπό κανονικές συνθήκες αν μου ελαλούσετε έτσι σενάριο ήταν να γελώ ακόμα. Τωρά εν είμαι τόσο σίουρος. Τον περασμένο μήνα ανακάλυψα, ελέγχοντας την κατάσταση του λογαριασμού μου, ότι η ασφαλιστική μου αποφάσισε να μου χρεώσει τη μηνιαία δόση μου τέσσερις φορές αντί μια. Έπιασα τηλέφωνο την τραπεζίτισσα μου να την ρωτήσω τι έγινε. Μετά που μερικά λεπτά έπιασε με πίσω τζαι εξήγησε μου ότι εν κατά λάθος(!) που επιάσαν τα λεφτά τζαι σε μερικές μέρες(!) εννα μου κόψουν επιταγή. Σε τρεις μέρες έπιασε με ξανά τηλέφωνο τζαι είπε μου να περάσω που το κατάστημα(!) να υπογράψω την επιταγή για να την καταθέσουν.

Η αλήθεια εν ότι εν με ενόχλησε τόσο πολλά που μου εκλέψαν τα λεφτά (πιθανώς ελπίζοντας ότι εν θα το προσέξω). Ούτε καν το γεγονός ότι αντί να μου πιστώσουν αμέσως τα λεφτά πίσω έπρεπε να πάρει μερικές μέρες. Έσπασα στην παράκληση να περάσω που το κατάστημα. Είπα στην τραπεζίτισσα μου ότι αν θα χάσω χρόνο για να διορθωθεί ένα λάθος που δεν έκαμα εγώ, τότε θέλω το όνομα τζείνου που έκαμε τη χρέωση τζαι ότι ήταν να κάμω επίσημο παράπονο. Τελικά ήβρε τρόπο να καταθέσει την επιταγή.

Τζαι να σκεφτείς ότι αν αργήσει κάποιος κακόμοιρος ένα δευτερόλεπτο να πληρώσει δόση τρώει πρόστιμο και τόκους. Δυστυχώς γίνεται, αλλά μεν το σκέφτεστε…

Τετάρτη, 13/09/2006. Καταχωρήθηκε στα Προσωπικά