Σχόλια στο Κυπριακά καλλιτεχνικά ρεύματα με λουβί τζαι λάχανα.

Από: αιγυπτια

αιγυπτια — Sun, 16 Apr 2006 08:37:18 +0000

ή αν θελεις, ο νεος Joseph Beuys, για τους πιο ψαγμένους.

Από: αιγυπτια

αιγυπτια — Sun, 16 Apr 2006 08:36:20 +0000

@drakoυνα

μηπως επειδη ο μεγαλυτερος το εχει παρει πια αποφαση οτι δεν θα γινει ο νεος πικασσο, ενω ο 20χρονος ακομα καρβελια ονειρευεται?

Από: drakouna

drakouna — Fri, 07 Apr 2006 12:01:11 +0000

Πράγματι, πολύ ενδιαφέρον. Δεν ξέρω για το συγκεκριμένο θέμα αλλά τελευταίως το έχω παρατηρημένο ότι ο απορριπτισμός (και συντηριτισμός σε άλλα θέματα) δεν εκφράζεται από τους νέους των είκοσι+, αλλά από τους σαραντάρηδες. Γιατί άραγε?

Από: Γιώργος Στρατής

Γιώργος Στρατής — Fri, 07 Apr 2006 08:37:42 +0000

Ένα άλλο ενδιαφέρον γεγονός εν ότι ο ανάρχας ήταν κοντά στα σαράντα τζαι ο ρεφόρμας κοντά στα είκοσι.

Από: Στέλιος

Στέλιος — Thu, 06 Apr 2006 21:01:03 +0000

Κατ’ αρχήν η έννοια δυτική τέχνη για μένα υπονοεί ακαδημαϊκήν τέχνη, έντεχνα (κυριολεκτικά) έργα πριν τον μοντερνισμό αλλά μετά την αναγέννηση, αν δεχτούμε σαν χοντρικά χαρακτηριστικά την συγκερασμένη διατονική μουσική τζιαι την απεικόνιση της φύσης που τους εικαστικούς. Η εισαγωγή της μη δυτικής τέχνης στη δύση εν έγινεν που τον τζιαιρόν του Ματίς, του Πικάσο τζιαι του Ντεμπυσύ;
Τζιείνον που θέλουμεν κατά τη γνώμη μου εν οι δικοί μας οι καλιτέχνες να έχουν ένα γερό ακαδημαϊκό υπόβαθρο τζιαι στην ανατολική έντεχνη παράδοση, π.χ. αγιογραφία, οθωμανική κλασσική μουσική κλπ, να σταματήσουν να βλέπουν τη δικήν τους παράδοση οριενταλιστικά. Τζιαι τούτον άρκεψεν να γίνεται στην ευρύτερη περιοχή ( Κόντογλου, η σχολή του Ross Daly), αλλά εξακολουθεί να εν κάπως περιθωριακό ή να συνδέεται με άσχετα πράματα (νεο-ορθοδοξία κλπ).

Κατά τα άλλα, ο καθένας εκπροσωπεί τον εαυτόν του, τα κινήματα-επιρροές που θκιαλέει, τζιαι μετά την εθνική η τοπική ταυτότητα. Αν βλέπουν λανθάνοντα ιμπεριαλισμό στην έκθεση ας κάμουν κάτι underground μόνοι τους ή με άλλους ομοϊδεάτες ξένους.

Από: Sraosha

Sraosha — Thu, 06 Apr 2006 19:20:51 +0000

Η ιστορία με τη Manifesta πάει πίσω εδώ και μήνες. Πρωτοάκουσα για αυτήν σε ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτυ στη Νέα Υόρκη: "Είσαι από την Κύπρο; Γουάου, Manifesta! Τέχνη! Μπιενάλε! Κουλ!" Επρόκειτο για αμερικανούς καλλιτέχνες που θα συμμετείχαν και οι οποίοι δεν είχαν ιδέα που έπεφτε η (μαρτυρική) Κύπρος πρωτύτερα. Μετά, στην Κύπρο, ήμουνα με κάτι φίλους Κύπριους καλλιτέχνες και μεταξύ στριφτού και ζιβανίας μου εξήγησαν πόσο καλή φάση είναι η Manifesta και πόσο λίγο έχουνε προετοιμαστεί για την υποδοχή της διοργάνωσης οι χαρούμενοι νησιώτες (που, ας μην το λησμονεί κανείς, ζούνε σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα). Εμένα κάτι μου μύρισε, δε φαινόταν η όλη φάση για περίπτωση κλασσικής αφασίας, περισσότερο σαν μποϋκοτάζ. Μίλησα μετά με άλλους Κύπριους καλλιτέχνες, οι οποίοι έπεσαν να με φάνε, λέγοντάς μου ούτε λίγο ούτε πολύ πως η Manifesta είναι μια ξενοκίνητη πολυεθνική αδηφάγος διοργάνωση για την οποία αδιαφορεί το κράτος (που, ας θυμόμαστε, είναι η μόνη νόμιμη κυβέρνηση στο νησί), στην οποία τον λόγο έχουνε αυτοί οι ξένοι και λύνουν και δένουν και κάνουν κουμάντο. Μετά από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις (οι οποίες, όπως το κρατεί εδώ η παράδοση, απέβησαν άκαρπες) έμαθα τουλάχιστον πως αυτοί οι συγκεκριμένοι Κύπριοι καλλιτέχνες πικαρίστηκαν που οι ντόπιοι δεν θα έχουν κανένα προνομιακό καθεστώς στη διοργάνωση -- "τι Σχολή Καλών Τεχνών και πελλάρες;", είπε ένας τους χαρακτηριστικά. Νομίζω πως τους πείραξε που οι υποψηφιότητες θα αξιολογηθούν, έστω και εάν όσοι τις υπέβαλαν ορμώνται από το χρυσοπράσινο φύλλο. Με άλλα λόγια, συντεχνιακό μού φάνηκε το πρόβλημα, αφού εγώ πάλι δεν ξέρω εάν οι ιθαγενείς Ιταλοί καλλιτέχνες έχουνε κάποιο προνομιακό καθεστώς στη Μπιενάλε της Βενετίας, ή οι Γάλλοι κινηματογραφιστές στις Κάννες. Επειδή είσαι η χώρα που φιλοξενεί δε σημαίνει πως είσαι και η τιμώμενη χώρα. Αυτά ως εντυπώσεις, όχι κρίσεις.