Κάτσε τωρά να τα πω μεταφορικά ούλλα για ευνόητους (αν καταλάβετε τι λαλώ σε επίπεδο διαχείρησης συστημάτων) λόγους…

Προχτές ήρτε ο λοχαγός μου τζαι είπε μου να ανοίξουμε την πύλη του στρατοπέδου για να μπορούν οι επισκέπτες να θωρούν τι ωραίο κήπο που έχουμε. Η αντίδραση μου ήταν κάπου μεταξύ του “επέλλανες;” τζαι του “εγώ πάντως εν φταίω για ότι γίνει αν κάμουμε έτσι ματσαράγκα”. Εννοείται βεβαίως ότι εν ο λοχαγός που αποφασίζει, τζαι έτσι η πύλη άνοιξε.

Δύο μέρες αργότερα, ήβραμε δύο άσχετους να κοιμούνται μες την αποθήκη των πυρομαχικών. Εμένα η αντίδραση μου ήταν “εγώ καλά σου τα ‘λεγα μα τα ‘βρισκες παράλογα”, τζαι ο λοχαγός (μετά που επανικοβλήθηκε κάμποσο) επαραδέχτηκε ότι η ιδέα ήταν μαλακία. Επεράσαμε κανένα δίωρο ελέγχοντας ούλλες τες αποθήκες, ευτυχώς μόνο σε τζείνη τη μιαν εμπήκαν, τζαι ακόμα τζαι σε τζείνη εν εφτάσαν τα ψηλά ράφια.

Τα ηθικά διδάγματα της υπόθεσης εν ότι αν δεν έσεις ΑΜίτη στην πύλη εν πρέπει να εν ανοικτή, τζαι ότι όσο πιο απρόσιτες εν οι αποθήκες πυρομαχικών που τον κήπο τόσο το καλύτερο.

Έτσι, για να μεν λαλείτε ότι εν κάμνω τζαι καταχωρήσεις για την πληροφορική!

Πέμπτη, 16/03/2006. Καταχωρήθηκε στα Τεχνολογικά