Τρία κόρνερ = πέναλτυ.

Σε προηγούμενη μου καταχώρηση έγινε μια επισήμανση που με έβαλε σε σκέψεις, τζαι τελικά αποφάσισα να τες γράψω κάτω γιατί όσο παραπάνω το σκέφτουμαι τόσο παραπάνω δίκαιο έσιει ο σχολιαστής τζαι τόσο παραπάνω άδικο εγώ.

Άμαν είσαι ένας αρσενικός ετερόφυλος στην Κύπρο απολαμβάνεις πολλά προνόμια που μπορεί να μεν τα επιδιώκεις, ίσως να είσαι τζαι εναντίον της ύπαρξης τους, αλλά η φύση τους εν τέθκοια που σου επιτρέπει να μεν τα σκέφτεσαι, σχεδόν να μεν τα αναγνωρίζεις[*]. Τούτα τα υποσυνείδητα προνόμια εν ισχύουν για τες γυναίκες ας πούμε, ή για τους ομοφυλόφιλους τζαι οι συλλογικοί μηχανισμοί φροντίζουν με μεγάλη επιτυχία να τα διαιωνίζουν.

Ένα που τα προνόμια τούτα εν τζαι το ότι εν υπόκειμαι σε κακομεταχείρηση μέσω της καθημερινής γλώσσας. Παρόλο που μπορώ να πω σε ένα φοβιτσιάρη άντρα ότι εν “πούττος” (”μουνί” για τους καλαμαράδες) ή να πω σε κάποιον ύπουλο ότι “παίζει πουστιές”, εν υπάρχει βρισιά ή χαρακτηρισμός για το είδος μου, γιατί ο αρσενικός ετερόφυλος εν το μνημείο της κοινωνικής κανονικότητας.

Μπορούμε να έβρουμε εκατοντάδες παραδείγματα γλωσσικών διακρίσεων. Είχα διαβάσει μια καλή κατηγοριοποίηση, ή αν θέλετε σύνοψη της προηγούμενης θεωρητικής ανάλυσης, που το Ρόμπερτ Μουρ για την αγγλική γλώσσα. Ψηλά χαμηλά το ζουμί της υπόθεσης εν ότι η γλώσσα έννεν μόνο μέσο έκφρασης της σκέψης αλλά τζαι μέσο παραγωγής σκέψης, τζαι τούτο προφανώς ισχύει τζαι στην κυπριακή γλώσσα.

Πάρτε την εκπαίδευση μας για παράδειγμα. Οι Ελληνοκύπριοι περιγράφουν την εισβολή με πάσα αηδιαστική λεπτομέρεια αλλά τα κατορθώματα μας της εντεκαετίας αραιώνονται προσεκτικά μέσα από τη φράση “διακοινοτικές ταραχές”. Οι απέναντι απομνημονεύουν τα εμετικά εγκλήματα μας που την πρώτη του δημοτικού τζαι άμαν φτάσει το βιβλίο τους στο καλοκαίρι του 1974 γράφει “επιχείρηση ‘Χαρούμενη Ειρήνη’”. Αν δέννεν τούτες πασιφανείς προσπάθειες δαιμονοποίησης τότε ανάθεμαν τα τι εν ο ρατσισμός.

Βασικά, έκαμα σοβαρότατο λάθος. Η χρησιμοποίηση της λέξης “πουστιά” ως συνώνυμο της απάνθρωπης συμπεριφοράς έννεν ανάλογη με τη χρησιμοποίηση της φράσης “παναγία μου” ενώ είμαι άθεος, τζαι απολογούμαι που την εχρησιμοποίησα. Έπρεπε να προσέχω παραπάνω τα αόρατα μου προνόμια τζαι να προσπαθώ να τα διαλύσω, αντί να τα ενισχύω. Πόσο μάλλον όταν μιλούμε για μια ομάδα του πληθυσμού που ο ιδιωτικός της κόσμος αποτελούσε ποινικό αδίκημα μέχρι πολύ πρόσφατα τζαι σε κλειστόμυαλες οπισθοδρομικές κοινωνίες σαν της Κύπρου ταλαιπωρείται σε ούλλη της τη ζωή που το συλλογικό ρατσισμό μας είτε εκδηλωθεί δημόσια είτε όχι.

[*] Για να μεν νομίζετε ότι είμαι κανένας λογοκλόπος, τούτην την ιδέα εδκιάβασα την που ήμουν πρωτοετής σε ένα εκπληκτικό άρθρο της Πέγκυ Μάκιντος, αλλά εν έχω βιβλιογραφική αναφορά πρόχειρη.

Τετάρτη, 01/03/2006. Καταχωρήθηκε στα Κοινωνικά

4 Αντιδράσεις από τους έξω

Αντιδράστε