Έσιει κάτι λαφαζάνιες ώρες ώρες που με κάμνουν να σκέφτουμαι (ναι, μεν γελάτε, μέσα μέσα σκέφτουμαι): Τόσος εκστασιασμός προκαλείται που τον παθολογικό παραγοντισμό, που κατά τη διάρκεια του σταματάς να αντιλαμβάνεσαι αν αντιφάσκεις ή αν ξαπολάς απειλές που εν μπορείς να τιμήσεις;
Τούτη η κουβέντα με τον τύπο που εχρησιμοποίησε το αεροδρόμιο της Τύμπου εν ένα καλό παράδειγμα (αφορμή βοήθα με). Να χαρείτε μεν παρασυρθήτε στα πολιτικά του σχεδίου Αννάν, ή αν πρέπει να καταδικαστεί ο πουλημένος, ή αν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος και άλλα, γιατί έννεν τζιαμαί που το πάω.
Σε δυο περιπτώσεις, με διαφορά αρκετών ημερών, άκουσα τους παράγοντες μας να δηλώνουν περίτρανα ότι εν αδύνατο, απίστευτο, ανεπανάληπτο (βάλε κι εσύ το δικό σου επίθετο μπορείς) να υπάρχει ποινικό αδίκημα χωρίς ποινή.
Καλά ρε κοπέλλια άπαιχτα, έννεν εσείς που πριν τες Ευρωεκλογές ελαλούσετε μας κάθε μέρα ότι εν δια νόμου υποχρεωτική η ψήφος, αλλά αν δεν ψηφίσουμε εν έσιει ποινή, έστω τζαι αννεν ποινικό αδίκημα;
