Σήμερα το πρωί, λία λεπτά πριν να χτυπήσει το ξυπνητήρι μου, εφώναξε μου ο Μακάριος. “Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις”, είπε. Παναγία μου, αναφώνησα αγουροξυπνημένος ο άθεος, τρομοκρατημένος ότι μέσω κάποιας χωροχρονικής σκουληκότρυπας εμεταφέρτηκα στον τζαιρό που οι συμπατριώτες μου εκαθαρίζαν τον τόπο που τους κουμουνιστές τζαι τους Τούρκους. “Είμαι ο Μακάριος”, εσυνέχισε η φωνή, “δεν είμαι νεκρός, είμαι ζωντανός”. Σκουλλισμένος μέσα στα σεντόνια μου εσκέφτουμουν μπας τζαι τζοιμούμαι ακόμα, τζαι εν ούλλα ένας κακός εφιάλτης, όταν ξαφνικά η φωνή του μακαρίτη Εθνάρχη εσταμάτησε τζαι στη θέση της ακούστηκε μια επιβλητική γυναικεία προσταγή. “Οι μαθητές που αποχωρούν να επιστρέψουν αμέσως στις θέσεις τους και να σεβαστούν το περιεχόμενο και το μήνυμα της γιορτής! Θα γίνει έλεγχος στα τμήματα και τους άλλους χώρους του σχολείου, και οι απόντες θα τιμωρηθούν παραδειγματικά”. Επήεν η καρκιά μου στον τόπο της…

Πέμπτη, 19/01/2006. Καταχωρήθηκε στα Περί ανέμων και υδάτων