Σήμερα έπινα ζεστή σοκολάτα στο Starbucks[*] με ένα φίλο ο οποίος με ρώτησε τι στο διάολο εννοούσα με την προηγούμενη καταχώρηση[**]. Επειδή είχε κεράσει τη σοκολάτα είπα να μεν του χαλάσω χατήρι. Μέσα βαθιά όμως στο συμπαντικό μου γίγνεσθαι (φάε τη σκόνη μου Μπουσκάλια) ένιωσα περίεργα. Πρώτα εσκέφτηκα ότι μάλλον εν ξέρω να γράφω σωστά, αλλά ο αρρωστημένος μου ναρκισσισμός εδιάλυσε κάθε ίχνος αμφιβολίας για τες συγγραφικές μου ικανότητες (φτου μου να μεν με μαθκιάσω) σε χρονο ντε τε. Μετά εσκέφτηκα ότι αφού γράφω επώνυμα, εν καλά να γράφω διφορούμενες/κρυπτογραφημένες λαφαζανιές για να μπορώ σε περίπτωση που χρειαστεί να έχω μια τρύπα να χωστώ μέσα. Κάτι σαν κυπραίος πολιτικός πλην του Denktaş τζαι του Κουτσού. Τελικά αποφάσισα ότι εν τζαι πιο καλλιτεχνικό να μεν καταλάβει ο άλλος τι θέλεις να πεις, στο κάτω κάτω εν τζαι είμαι τίποτε Καινή Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας.

[*] Βασικά ήταν να πάμε Αλλού, αλλά με το που εμπήκα ανακάλυψα ότι το μόνο άτομο μέσα ήταν η μετανάστρια που καθαρίζει το μαγαζί για ψίχουλα, η οποία είπε μου με σπασμένα αγγλικά ότι η ιδιοκτήτρια μπορεί να έρτει σε λίο, τζαι ο χώρος εμύριζε σαν μισοκαθαρισμένη τουαλέττα σε στρατώνα γεμάτο βυσματωμένους απολυόμενους (κάτι σαν τες τουαλέττες της ΜΥΠ της ΣΠΒ στο Μεγάλο Πεύκο (Νέα Πέραμο) για όσους εκάμαν στρατό τζιαμαί).

[**]Επίσης υποσχέθηκε να γράψει guest post εδώ, πράγμα το οποίο θα αναμένω με ανυπομονησία.

Κυριακή, 15/01/2006. Καταχωρήθηκε στα Μετα-ιστολογικά