Έχω ένα οικονομολογικό πρόβλημα. Απέδειξε κανένας ότι η ελεύθερη αγορά (το ιδανικό μαθηματικό μοντέλο εννοώ) φτάνει σε ισορροπία; Για να γίνω πιο σαφής, μπορεί κάποιος (εγώ στην προκειμένη περίπτωση) να πει ότι αν πιάσεις ένα ιδανικό σύστημα ελεύθερης αγοράς τζαι αφήκεις το να λειτουργήσει μόνο του, τότε εννα τείνει ασυμπτωτικά προς το μονοπώλιο.
Βασικά έχω πρόβλημα με την παραδοχή ότι ο βέλτιστος τρόπος να ανταγωνιστείς εν έμμεσος (να ρίψεις τες τιμές, να προσφέρεις καλύτερη υπηρεσία, κλπ). Φαίνεται μου πιο αποτελεσματικό να αγοράσεις τον αντίπαλο. Σε περίπτωση που εν μπορείς να τον γοράσεις, η σύμπραξη (λέγε με καρτέλ) πάλε εν πιο ευνοϊκή για το προσωπικό κέρδος που τον ανταγωνισμό.
Στο μη ιδανικό κόσμο της πληροφορικής ας πούμε υπάρχει απίστευτη τάση προς το μονοπώλιο. Κάθε εταιρία που φκαίνει σήμερα με προοπτικές να ανταγωνιστεί οποιονδήποτε αγοράζεται σε χρόνο ντε τε. Μερικές μάλιστα αγοράζουνται πριν καν προλάβουν να προσφέρουν το προϊόν τους (λέγε με Riya). Κάθε λία χρόνια συγχωνεύκουνται τζαι δυο γίγαντες τζαι κινούμαστε πάντα προς το μονοπώλιο.
Πλάκα θα είχε να το μελετήσει κανείς. Όχι οικονομολόγος, βέβαια. Άλλωστε, «Για τους οικονομολόγους, ο πραγματικός κόσμος είναι μια εξαίρεση», που είπε και ο Ηorngren.
Το πολύ-πολύ να σου ξανά-μανά-παίξουν την κασέτα «ο καπιταλισμός είναι το ΜΟΝΟ δυνατό οικονομικό σύστημα» και δεν συμμαζεύεται.
Tero
Πέμπτη 01/12/2005 04:09Μπα, έχω την εντύπωση πως όσοι υποστηρίζουν πως το σύστημα εννά έρτει που μόνο του σε ισορροπία αν το αφήκεις ελεύθερο βασίζονται στην καθαρή πίστη πως ό,τι δουλεύκει στο χαρτί δουλεύκει τζιαι στην πράξη παρά σε αναμφισβήτητα εμπειρικά στοιχεία, τα οποία μάλιστα αγνοούνται διακριτικά επειδή εν ταιρκάζουν στο παπούτσι.
Αλλά για να σοβαρευτούμε τζιαι λλίο, ο φόβος που τρέφεις εναντίων της ελεύθερης αγοράς μαρτυρά βαθύτερο φόβο προς την ελευθερία τζιαι πιθανό να είσαι ένας κρυφοσταλινιστής που ζηλεύκεις τους επιτυχημένους συνανθρώπους σου που εκαταφέραν κάτι στην ζωή τους. Άσε που είσαι ημιμαθής (για να μεν σε πω αμαθή) τζιαι εν έσσιεις ιδέα που οικονομικά άρα εν σου πέφτει λόγος στις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις, ασχέτως που το πόσο εννά επηρεάσουν την ζωή σου.
Πέμπτη 01/12/2005 13:02Το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση… Αλλά απλά για να παίξω τον συνήγορο του διαβόλου για λίγο: ας υποθέσουμε ότι δυο εταιρείες συμπράξουν ή δημιουργήσουν ένα καρτελ και αυξήσουν τις τιμές. Όταν έρθει μια τρίτη εταιρεία στο παιγνίδι με πιο χαμηλές τιμές, τότε δεν κινδυνεύουν οι άλλες δυο; (Κάμνουμεν πολλές υποθέσεις δαμέ – π,χ,ότι μόνο η τιμή παίζει ρόλο κτλ) Ανάλογα με το είδος της αγοράς για το συγκριμένο προϊόν και πολύν game theory υπάρχουν διάφορα είδη αγοράς… π.χ. η Κοκά-Κόλα και η Πεψι ποτέ δεν θα συμπράξουν γιατί περίπου μοιράζουν την αγορά – γιατί δεν έχουν συμπράξει μέχρι σήμερα για να είναι 100% και να σε χρεώνουν 4 λίρες για ένα αναψυκτικό;
Πέμπτη 01/12/2005 17:14Να πάω να βρω τις σημειώσεις μου για το industrial organization και το game theory (γιατί εν θέλω να λαλώ ότι μου έρκεται) να πίαμεν και μιαν 12αδα μπύρες και να το συζητήσουμε…
Μιχάλη εν λλίο δύσκολο να εμφανιστεί 3ος που το πουθενά στην αγορά τζιαι να εν έτοιμος με ούλλα τα εφόδια να ανταγωνιστεί (επιτυχώς) ένα καρτέλ. Πάντα ξεκινά που το μηδέν τζιαι εν τζιαμέ που τον τραβούν μέσα στο κόλπο το καρτέλ (με την προϋπόθεση ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα quotas), είτε αγοράζουν τον, είτε πτωχεύει.
Ο κυριότερος λόγος που εν βλέπουμε τόσα πολλά καρτέλ (τουλάχιστο στα φανερά) εν η υιοθέτηση αντικοινοπρακτικών νόμων που εν πάρα πολλά πρόσφατοι σχετικά τζιαι ακόμα εν σε νηπιακό στάδιο γεμάτοι τρύπες. Πριν τούτους τους νόμους τα καρτέλ οργιάζαν χωρίς να μπορεί κανένας να τα σταματήσει τζιαι μάλιστα ούλλοι εβουρούσαν να τα σχηματίσουν τζιαι να συμμετάσχουν σε τούτα.
Έσσιεις δίκαιο για το είδος της αγοράς. Η Coca Cola τζιαι η Pepsi εν θα σχηματίζαν ποτέ καρτέλ λόγο του προϊόντος που πλασάρουν. Εν θα τους εσύμφερε να τα έβρουν τζιαι να πουλούν 5 λίρες το αναψυκτικό επειδή έννεν απαραίτητο ζωτικής σημασίας τζιαι εν ξέρω πολλούς που εννά τα εδιούσαν άρα καλύτερα ο ανταγωνισμός τζιαι οι χαμηλές τιμές για να γοράζουν ούλλοι. Που την άλλη για το πετρέλαιο διούμεν τα αρέσκει μας εν μας αρέσκει επειδή μας είναι απαραίτητο.
Για τα καρτέλ τζιαι για τις αγορές που επέσαν θύμα τους έγραψεν μια πολλά ωραία μελέτη ο John M. Conor που συζητά το θέμα σε βάθος.
Πέμπτη 01/12/2005 19:30Ακουσατε για την Adobe που αγορασεν την Macromedia?
Στο θεμα μας, το θεμα της ισορροποιας αναφερεται στο supply & demand. Δηλαδη, η παραγωγη ειναι αποτελεσμα της ζητησης. Στα χαρτια φυσικα το συστημα φαινεται να δουλεφκει (οπως τζε πολλα αλλα συστηματα). Οι πελατες θελουν 10 ταδε πραματα, οι παραγωγοι θα καμουν 10 ταδε πραματα. Το ολο θεμα ειναι οτι τα limited resources που χρειαζονται για την παραγωγη των ταδε πραματων πρεπει να χρησιμοποιηθουν οσο καλυτερα γινεται (να μεν παν χαμενα δηλαδη με το να παραγουν 20 ταδε πραματα τζε να καθουντε στο ραφι ωσπου να χασουν την αξια τους).
Για την πληροφορικη νομιζω εν διαφορετικα τα πραματα. Εν πιο ευκολο να προσαρμοσεις (νομιζω) την παραγωγη ανααλογα με την ζητηση και εν πιο ευκολο να ‘μετρησεις’ την ζητηση. Αρα αμα δεις οτι κατι εν παει καλα με την ζητηση των προϊοντων σου τοτε ειτε καμνεις ενα νεο προγραμα που γαμα τζε ρεσσει (που θελει λεφτα τζε ωρα τζε οσπου να το καμεις παιζει να εισαι ηδη εκτος παιχνιδιου) ή αγοραζεις μιαν αλλη εταιρια που ηδη καμνει ενα γαματο προϊων τζε απλα προσπαθεις να μεν το γαμησεις.
Γενικα, ενεν η εταιρια που εννα αποφασισει τι πρεπει να καμει για να κερδισει παραπανω λεφτα. Εξαρτατε που το μεγεθος της, τα προιοντα της, τους πελατες της, το προσωπικο της, νομικα θεματα τζε μια φαουσα αλλα.
Εξεχασα που το επαιρνα το θεμα ομως.. τελοσπαντων
Τετάρτη 07/12/2005 17:24