Σχόλια στο Από τον παράδεισο, κύριε καθηγητά

Από: Ελλαδίτης προφεσσόρος

Ελλαδίτης προφεσσόρος — Tue, 31 Mar 2009 13:56:38 +0000

Α ρε Γιωργο Στρατη..πανε σχεδον 4 χρονια απο οταν εδιαβασα το παρον αρθρο σου το οποιον και ευρηκα ολως τυχαιως ψαχνοντας για την «πειθαρχια» στην ταξη στο νετ
το κειμενο σου με τις σχετικες απαντησειςτο εχω στην τσαντα μου και το διαβαζω καθε τοσο
ειναι ενας καλος οδηγος για το τι μας περιμενει οσονουπω εν Ελλαδι
ηδη εχουν εμφανιστει τα πρωτα κακα δειγματα

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ;

Από: Γιώργος Στρατής

Γιώργος Στρατής — Mon, 07 Nov 2005 10:23:04 +0000

Πρέπει να έδωσα λάθος εντυπώσεις. Εγώ συμφωνώ απόλυτα ότι ένας κακομαθημένος δεκαεξάχρονος μαλάκας μπορεί να διαλύσει μια τάξη με το έτσι θέλω. Εκείνο που λέω είναι ότι δεν είναι δουλειά του καθηγητή να τον συνετίσει. Δουλειά του καθηγητή είναι να διδάξει το μάθημα του αντιμετωπίζοντας μικροαταξίες και γενική ανωριμότητα. Για πιο σοβαρά περιστατικά πρέπει να αναζητηθεί βοήθεια αλλού. Τα φαινόμενα βίας δεν τα βλέπω ως εξέγερση, τα βλέπω ως νταηλίκι της κακιάς ωρας. Τα θεωρώ εξίσου λανθασμένα με την πεπαλαιωμένη άποψη ότι άμα δέρεις τον μαθητή θα συνετιστεί.

Το μόνο που θέλω εγώ είναι να αναγνωριστεί επιτέλους ότι ο εργοδότης έχει την ευθύνη να διατηρεί κάποιες μίνιμουμ συνθήκες εργασίας για όλα τα επαγγέλματα. Αν πάτε το πρωί στο γραφείο σας και είναι πλημμυρισμένο στα σκατά ως το γόνατο είναι ευθύνη σας να το καθαρίσετε;[*] Γιατί αναμένουμε τότε ότι ο καθηγητής πρέπει να είναι και αστυνομικός, και ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός; Ο άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα να μη βάλει το χέρι στα σκατά και να ζητήσει από τον εργοδότη του να επιληφθεί του θέματος με προσοντούχο προσωπικό. Ειδάλλως κινδυνεύει να φάει ξύλο.

[*]Το πείραμα σκέψης δεν ισχύει για βοθροκαθαριστές.

Από: Sraosha

Sraosha — Mon, 07 Nov 2005 09:59:36 +0000

Δε φαντάζεσαι τι σημαίνει να έχεις ένα 16χρονο κωλόπαιδο και να σου κάνει την τάξη — και τα νεύρα — άνω κάτω επειδή έτσι γουστάρει (να μην ταυτίζουμε ρομαντικά το τσαμπουκάλεμα με πολιτικού χαρακτήρα ‘εξέγερση’), να έχεις τους γονείς ενοχλημένους γιατί θίχτηκε το μωρόν τους και τη διεύθυνση να μη θέλει να γίνει θέμα.

Είμαι κατά της στρατοκρατίας (στα σχολεία και αλλού), όπου μετριούνται φούστες, σκουλαρίκια, μαλλιά ή κουβάρια, και φυσικά οι νοσταλγοί της βέργας και των προσβολών, οι ίδιοι που ζητούνε να εργάζονται περισσότερο οι καθηγητές, αφού έτσι γινόταν στον καιρό τους, καλύτερα να πάνε στο καφενείο να παίξουν καμμιά πιλότα ή ταβλάκι.

Όμως και οι καθηγητές είναι άνθρωποι και δικαιούνται να εργάζονται με ασφάλεια και (όσο το δυνατόν) ψυχική γαλήνη, κι ας ζούν οι γονείς (οι κατά τον νόμο υπεύθυνοι, δηλαδή) του μόγγολου στον κόσμο της κουκουρούκου, γονείς σαν κι αυτούς που δίνουν στο βλαστάρι τους την BMW χωρίς να έχει δίπλωμα, μην και του μαραθεί το σφρίγος της στύσης του…

Από: panos

panos — Sun, 06 Nov 2005 20:11:49 +0000

Οι πολυάριθμοι «ειδικοί» στην αντιμετώπιση σχολικών κρίσεων(έκτακτοι; μόνιμοι; με το κομμάτι; εθελοντές;) που αναφέρεις – υπάρχουν, άραγε, στην Κύπρο;

Αν υπάρχουν (και μπορεί η οικονομία του κράτους και τα οικονομικά των γονιών να τους συντηρούν) – έχει καλώς.

Αλλιώς, προς τι ο πανικός; Όλα θα εξακολουθήσουν να αντιμετωπίζονται όπως πάντα: εμπειρικά, με την καλή ή την κακή διάθεση των εκπαιδευτικών.

Τέλος, θυμίζω: κάποιοι (σήμερα) «φτωχοί» που νομίζουν πως ήρθε η ώρα και γύρισε ο τροχός – σε πολύ λίγα χρόνια θα δουλεύουν ΟΙ ΙΔΙΟΙ ως εκπαιδευτικοί στα σχολεία.

Τότε, ο τροχός θα έχει πάρει τούμπα προς τη ΛΑΘΟΣ πλευρά – και θα τους οικτίρει ο κώλος τους…

Από: Χρύσω

Χρύσω — Sun, 06 Nov 2005 15:51:45 +0000

Εγώ πάλι δεν βλέπω τα πράγματα τόσο απλά όσο εσύ, δηλαδή ότι είτε θα βγάλει ο καθηγητής το μαθητή έξω από την τάξη ή θα φύγει αυτός και θα ζητήσει βοήθεια από άλλον. Γιατί τα προβλήματα δε λύνονται έτσι απλά. Υπάρχουν περιπτώσεις μαθητών που είναι τόσο ιδιάζουσες που άπαξ και δεν τους «κάτσει» καλά η σχέση καθηγητή-μαθητή (πίστεψε με η σχέση αυτή μπορεί να χαλάσει από την πλευρά ενός μαθητή και μόνο με μια απλή παρατήρηση από τον καθηγητή του) που μπορεί να περάσει ολόκληρη η σχολική χρονιά και ο καθηγητής να μην κάνει τη μισή ύλη απ’ αυτή που προβλέπεται. Τώρα θα μου αντιτείνεις ότι: τι σε νοιάζει εσένα παραπάνω, να γίνεται σωστά ένα μάθημα ή να δημιουργείς άτομα σωστά στην κοινωνία; Ίσως όμως κι εγώ να απαντούσα με ερώτηση του στυλ: τι φταίνε αυτοί οι μαθητές που είναι μέσα στην τάξη γιατί πραγματικά θέλουν να μάθουν; Γιατί δεν βράζουν όλοι τους στο ίδιο καζάνι! Και φυσικά παραδέχομαι και δεν αντιλέγω ότι το ίδιο ισχύει και για τους καθηγητές, γιατί δεν έχουν όλοι τους την ίδια ιδιοσυγκρασία και τρόπο προσέγγισης και αντιμετώπισης των καταστάσεων μέσα σε μια τάξη.

Τέσπα, δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής, αλλά γενικά δεν παίρνω το μέρος κανενός. Απλά επισημαίνω κι εγώ ότι υπάρχει πρόβλημα, σοβαρότερο ίσως απ’ ότι θα έπρεπε. Κι έτσι απλά για να μην παρεξηγηθώ, δεν υποστηρίζω ούτε εγώ την «ψυχολογική άσκηση βίας» ή ότι το «ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» (για καμία και από καμιά πλευρά). Κάθε άλλο μάλιστα! Παρόλα αυτά πιστεύω ότι η λύση σε τέτοια προβλήματα δεν είναι καθόλου απλή. Πρέπει να γίνει κάτι στο ενδιάμεσο έτσι ώστε ο ρόλος καθηγητή-μαθητή να εξομαλυνθεί. Ίσως να πρέπει οι καθηγητές, πριν μπουν μέσα σε μια τάξη, να έχουν προηγουμένως παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια ψυχολογίας, η δεν ξέρω κι εγώ τι… Ίσως πάλι οι ίδιοι οι γονείς να πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι στο σχολείο πάνε για ένα Α σκοπό και όχι για τον Β ή τον Γ. Όπως και να ‘χει… πιστεύω πως έχει παρατραβήξει το σχοινί και άμα συνεχίσει έτσι θα κοπεί. Τζιαι μετά… σάστα τζιαι γύρασειν…