Τον τζαιρό που έπιασα απειροστικό λογισμό ΙΙ στο πανεπιστήμιο, έκαμνε μου μάθημα ένας γραφικότατος τύπος. Κοντός, φαλακρός, έκαμνε μια τέλεια μίμηση του Porky Pig κάθε φορά που ετέλειωνε το μάθημα (ειλικρινά!). Το ωραίο με τον Λάνσκι ήταν η μεγαλομανία του. Ο άθρωπος μιλούμε έσιεζε σε τζαι έγριζε σε για την παραμικρή παράλειψη. Πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι ήταν ο μόνος μαθηματικός που με έκαμε να δω το elegance μιας επιστήμης εχτός που τη δική μου.

Να μεν τα πολυλογώ τζι άλλον, ο Λάνσκι έμπαινε μέσα σε μια τάξη που είσιε ένα τριπλό πίνακα (με δυο sliding κομμάτια) μπροστά τζαι δυο διπλούς πίνακες (με ένα sliding κομμάτι) στα πλευρά της αίθουσας. Σύνολο δηλαδή έντεκα επιφάνειες, αν υπολογίσουμε χοντρικά ότι ήταν τέσσερα τετραγωνικά μέτρα η κάθε μια, μιλούμε για σχεδόν 45 τετραγωνικά μέτρα. Έμπαινε που λέτε μέσα στην τάξη, τζαι από το πρώτο λεπτό του πενηντάλεπτου μαθήματος ως το τρίτο με τέταρτο λεπτό της παράτασης εγέμωννε ούλλους τους πίνακες που τρεις φορές. Εκατόν τριάντα τετραγωνικά μέτρα αποδείξεων-ασκήσεων.

Εννοείται ότι οι φοιτητές επηένναν τριφτοί προσπαθώντας να παρακολουθήσουν στο ρυθμό που τα έγραφε, πέραν του γεγονότος ότι εθέλαν να πιάσουν τζαι καμιά σημείωση μπας τζαι δεήσει ο Θεός να τα καταλάβουν μετά στο διάβασμα. Πιασμένοι καρποί, δρωμένοι όπως τα φυτίλια… χάλια ψυχολογικά αφού που να προλάβεις να καταλάβεις τι γίνεται.

Μια μέρα, ακριβώς πάνω στο ζενίθ της ταχύτητας, τζαι κοντά στο τέλος μιας μακροσκελέστατης (υπάρχει ο υπερθετικός ή εν πλεονασμός άραγε…) απόδειξης, σταματά ξαφνικά, γυρίζει σε ένα καημένο πλάσμα που του έλαχε να κάθεται στην πρώτη σειρά, δείχνει τον με το ασπρισμένο που τες κιμωλίες δάκτυλο τζαι ρωτά με απίστευτη επιθετικότητα:

Right?

Οποιοσδήποτε στη θέση του φοιτητή θα αντιδρούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επάγωσε για περίπου ένα δευτερόλεπτο, αλλά εμάζεψε κάθε ίχνος ενέργειας, εκοίταξε στιγμιαία προς το πίνακα, τζαι εψέλλισε:

Right.

Για πρώτη φορά ο Λάνσκι εχαμογέλασε τζείνο το εξάμηνο, τζαι γυρίζοντας προς όλη την τάξη είπε:

See? Proof by intimidation.

Μετά από γέλια τριάντα δευτερολέπτων, εγύρισε στον πίνακα τζαι εσυνέχισε με τον ίδιο ξέφρενο ρυθμό ως το τέλος της συνηθισμένης καθυστέρησης. Ήταν το μόνο διάλειμμα που εκάμαμε ούλλο το εξάμηνο, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι έδωκε ρέστα ο άθρωπος. Ηθικό δίδαγμα; Ανάθεμαν τα…

Πέμπτη, 01/09/2005. Καταχωρήθηκε στα Αμπελοφιλοσοφικά